Συχνά απορούμε για το πώς έφτασε κάποτε ο άνθρωπος σε πράγματα που σήμερα θεωρούνται δεδομένα.

Η τελευταία ανεμική αναρώτηση είχε να κάνει με το φαινομενικά περίεργο της δημιουργίας του άρτου. Δεν πρόκειται για μία τυχαία ανακάλυψη, αφού η διαδικασία είναι αρκετά περίπλοκη. Σίγουρα κανείς ποτέ δε σκέφτηκε "κάτσε να τρίψω λίγα δημητριακά να φτιάξω αλεύρι και μετά να το ανακατέψω με νεράκι, να κάνω ζύμη και να το ψήσω να δω πως είναι". Το πρόβλημα δε βρίσκεται πουθενά αλλού, παρά στην αρχική έμπνευση. Ποιος ο λόγος να τρίψει τον καρπό; Θα χαλούσε κάτι που ήταν ήδη έτοιμο και που πλέον δε θα μπορούσε να το ρίξει στην κατσαρόλα γιατί θα γινόταν ένας αηδιαστικός χυλός!

Επειδή όμως λίγες αναρωτήσεις εδώ μέσα μένουν αναπάντητες, η απάντηση βρέθηκε σε μια πεινασμένη, που πριν χιλιάδες χρόνια, αναζητούσε τροφή παρέα με μια φίλη της. Γιατί γυναίκες; Έτσι. Επειδή η θηλυκή Γαία -ως γνήσια κοινωνική σχολιάστρια- θα αποκάλυπτε τα μυστικά της μάλλον σε ομόφυλες του είδους των ανθρώπων, σε συνεργασία με την από πάνω θεά, τη Δήμητρα, στην οποία ανήκει και ο άρτος.

Έτσι, πρώτα τις άφησαν να πεινάσουν. Όταν πείνασαν αρκετά, κι έφαγαν όλα τα σαλιγκάρια που ξέρασε έξω η βροχή, άρχισαν να ψάχνουν βρώσιμες ρίζες μέσα στις λάσπες. Ωραία θέα θα ήταν κάτι τέτοιο. Το κατάλαβε και ο Άρης που παρακολουθούσε το όλο σκηνικό, κι έτσι ήταν γραφτό η ανακάλυψη του άρτου, να συνοδευτεί και με αυτή ενός υπερθεάματος. Ο πονηρός θεός, κουρασμένος από τη συνεχή απόρριψη της Αφροδίτης, θέλησε να διασκεδάσει λίγο. Έτσι, έκρυψε όλες τις βρώσιμες ρίζες, πλην μίας. Οι δύο πεινασμένες ανακάλυψαν τη μοναδική ρίζα ταυτόχρονα, μετά από αρκετή ώρα. Τότε ξεκίνησε η πάλη γυναικών μέσα στη λάσπη. Υπερθέαμα! Η ρίζα πάνω στην πάλη έσπασε και γέμισε λάσπη. Όταν οι δύο γυναίκες σταμάτησαν, σκέφτηκαν πως μία λασπωμένη και διαλυμένη ρίζα, δε μπορούσε να θρέψει κανέναν. Και τότε ήρθε η μεγαλύτερη στιγμή στην ιστορία της διατροφής του ανθρώπου. Οι αποκαμωμένες και πεινασμένες γυναίκες άρχισαν στα γόνατα να πλάθουν με τη λάσπη φρούτα και λαχανικά για να διαλύσουν οπτικά την πείνα τους. "Ωραία να ήταν ένας ωραίος λαγός στο φούρνο αυτό το ωραίο γλυπτό που έφτιαξα έτσι δεν είναι;" είπε η μία στην άλλη. Η άλλη, έπλαθε διάφορα πράγματα της φαντασίας της που δεν ήταν βρώσιμα. "Τι κάνεις;" της είπε η κοιλιόδουλη. "Αυτό δεν τρώγεται!". Δεν είχε καταλάβει πως η φίλη της, πιάνοντας την υφή του χώματος, σκέφτηκε πως αν υπήρχε ένας καρπός τόσο μικρός όσο ο κόκκος του χώματος, θα μπορούσε φτιάχνοντας λάσπη με αυτόν να μαγειρέψει φαγητό σε ότι σχήμα ήθελε. Της μιλούσε, αλλά εκείνη συνέχιζε να δημιουργεί. Σα να βρισκόταν σε μια καλλιτεχνική έξαρση. "Τι θα γίνει τώρα; Θα πάμε πιο πέρα να ψάξουμε ή θα περιμένουμε μέχρι να κάνεις έκθεση γλυπτού;"

Την επόμενη φορά που η καλλιτέχνης μάζεψε σιτάρι, το κοπάνισε μέχρι να γίνει σα χώμα και το ανακάτεψε με νερό. Η έκθεση, που φαντάστηκε η φίλη της θα ήταν έκθεση βρώσιμων γλυπτών. Και ταυτόχρονα, παρουσίαση της βασικής τροφής του ανθρώπου για τις επόμενες χιλιετίες. Και ξέρουμε όλοι πώς διαφημίστηκε η έκθεση στην τοπική κοινωνία. Η αφίσα στο κάτω μέρος, πάνω από τους χορηγούς έγραφε "Παράπλευρες αθλητικές δραστηριότητες - Πάλη γυναικών στη λάσπη". Ήταν η στιγμή που γεννήθηκε κι άλλη μια αρχέτυπη ιδέα όπως επισημαίνει η Φοίβη στο σχόλιό της. Επειδή το προϊόν πούλησε καλά, από τότε δε νοείται διαφήμηση προϊόντος που να μη περιλαμβάνει μία γυναίκα...

Αν κάποιος αμφισβητήσει τα παραπάνω, μπορείτε για άλλη μια φορά να αναφωνήσετε:
ΤΟ ΕΙΠΑΝ ΣΤΟ ΘΟΡΥΒΩΞ! ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ!

Αυτή η συσκευή που φαίνεται εδώ αριστερά, μας είναι αρκετά οικεία, ή τουλάχιστον έτσι νομίζουμε. Πρόκειται για μία συνηθισμένη μονάδα συστήματος συναγερμού. Συνηθισμένη; Ίσως όχι και τόσο...

Δύο είναι οι λόγοι της ανάρτησης. Αν κάποιος κουραστεί να διαβάσει τον πρώτο όπου παρουσιάζεται το τι θα έπρεπε να είναι αυτή η συσκευή, ας ρίξει μια ματιά τουλάχιστον στο δεύτερο όπου φαίνεται τι στην πραγματικότητα είναι και πως ξεχωρίζει από τις άλλες. Τον ενδιαφέρει!

1. Δεν είναι ραντάρ! Συνήθως έτσι το ονομάζουν ακόμη και όσοι ασχολούνται επαγγελματικά με συστήματα συναγερμού. Όμως, αυτό είναι λάθος, γιατί η λειτουργία του είναι τελείως διαφορετική. Το ραντάρ, εκπέμπει μία συχνότητα και "διαβάζει" τις ανακλάσεις της. Αυτό που βλέπετε, είναι για την ακρίβεια ένας "Παθητικός δέκτης υπέρυθρης ακτινοβολίας". Δεν εκπέμπει τίποτα. Μόνο "διαβάζει" απότομες μεταβολές στην προσπίπτουσα υπέρυθρη ακτινοβολία. Τεχνολογικά, υπάρχει κάτι ακόμη ενδιαφέρον εδώ. Μπροστά από τον αισθητήρα, τοποθετείται ένας κατευθυντικός φακός από πλαστικό, ο οποίος συγκεντρώνει την υπέρυθρη ακτινοβολία από συγκεκριμένες κατευθύνσεις. Με αυτόν τον τρόπο πετυχαίνεται η αύξηση της εμβέλειας, με τίμημα τη μη πλήρη κάλυψη ενός χώρου. Γι αυτό το λόγο στο εγχειρίδιο τέτοιων συσκευών, τα διαγράμματα κάλυψης του χώρου εμφανίζουν κάτι σαν ακτίνες. Μικρό το κακό αφού αν η συσκευή δεν "αντιληφθεί" την κίνηση στο πρώτο βήμα, θα την αντιληφθεί στο δεύτερο. Όμως οι ακτίνες, οι γνωστές μας από κινηματογραφικές ταινίες προέρχονται από συσκευές τελείως διαφορετικές. Εδώ, ξαναλέμε, αυτό δε συμβαίνει. Αυτή η συσκευή δεν εκπέμπει τίποτα.

2. Εδώ χρειάζεται λίγη προσοχή. Μια μονάδα που θα δείτε και θα μοιάζει με αυτή τής φωτογραφίας, δεν είναι μόνο ένας παθητικός δέκτης υπέρυθρης ακτινοβολίας. Περιέχει και μια κρυφή κάμερα ή ακόμη και μικρόφωνο. Αυτή η τρυπούλα που φαίνεται στη μέση, σας εκθέτει σε αρκετούς χώρους, όπως γραφεία και κέντρα διασκέδασης όπου έχει τοποθετηθεί εν αγνοία προσωπικού και πελατών και διατηρείται εκεί παράνομα πολλές φορές, όταν δεν υπάρχει η απαραίτητη από το νόμο πινακίδα, που να προειδοποιεί για την ύπαρξη συσκευών παρακολούθησης. Προσοχή λοιπόν! Αντί να παίζουν μαζί σας, παίξτε εσείς με όσους τα χρησιμοποιούν όπου διαπιστώσετε την ύπαρξή τους και ταυτόχρονα απουσιάζουν οι προειδοποιήσεις! Αν πάλι έχετε όρεξη για γκρίνια και φασαρία, ζητήστε τον υπεύθυνο. Και δώστε του από μένα φιλάκια...

Θα πάμε κατευθείαν στο θέμα. Αν σε ένα βιβλίο υπάρχουν αρκετές παραπομπές και βρίσκονται μαζεμένες στις τελευταίες σελίδες του, δύο περιπτώσεις υπάρχουν:

1. Δε θα ασχοληθεί κανείς με τις περισσότερες από αυτές.
2. Το βιβλίο δε θα διαβαστεί ποτέ. Αν κάποιος δεν αρέσκεται στο να διαβάζει επιφανειακά, δε σημαίνει ότι έχει το χρόνο και τη διάθεση να γυρίζει κάθε πέντε γραμμές σε άλλη σελίδα για να δει την παραπομπή. Εκτός των άλλων χάνει και τον ειρμό των σκέψεών του.

Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να προσαρμόζονται οι παραπομπές στο κάτω μέρος της σελίδας; Η τεχνολογία προφανώς έχει εξελιχθεί και στο κομμάτι τής συνεργασίας τυπογραφείων και ηλεκτρονικών κειμενογράφων.

Η αναζήτηση λογικής στην τακτική αυτή, οδήγησε στις παρακάτω δύο πιθανότητες:

Α. Ίσως υπάρχει λόγος. Ίσως σε πολλές περιπτώσεις με την τακτική αυτή ο συγγραφέας κρύβει επιμελώς το ότι δεν πρόκειται για δικό του πόνημα αλλά για κόψε-ράψε από άλλους συγγραφείς.
Β. Ο συγγραφέας θεωρεί μουτζούρα στο έργο του τις παραπομπές στο κάτω μέρος τής σελίδας. Σε αυτή την περίπτωση κάποιος πρέπει να τον ενημερώσει πως έχει χάσει το δάσος κοιτάζοντας το δένδρο.

Αν δε συμβαίνει ούτε το Α ούτε το Β, υπάρχει μία μόνο απορία:
Αυτοί που επιμελούνται μία έκδοση, διαβάζουν βιβλία;

Η εντροπία ως θερμοδυναμικό μέγεθος, υποτίθεται ότι εκφράζει το μέγεθος της αταξίας.

Η μεταβολή της σε μία διεργασία, καθορίζει το κατά πόσο τα πράγματα μπορούν αυθόρμητα να γίνουν όπως πριν. Η αύξηση της εντροπίας ουσιαστικά απαγορεύει την αυθόρμητη επιστροφή. Η μη μεταβολή της, δεν την αποκλείει. Μέχρι τώρα, δεν έχουμε ανακαλύψει διεργασίες όπου η εντροπία μειώνεται. Έτσι, έχουμε δεχτεί πως θα αυξάνεται για πάντα...

Για να γίνει αντιληπτό όλο αυτό ας φανταστούμε ένα κλειστό δοχείο, όπου ένα χώρισμα τοποθετημένο κάπου στη μέση του δοχείου, κρατά χώρια δύο αέριες μάζες. Ας πούμε οξυγόνο και άζωτο. Όταν αφαιρέσουμε το χώρισμα, τα αέρια θα αναμειχθούν. Και βέβαια ποτέ δε θα μπορέσουν να επιστρέψουν στην πρότερη κατάσταση -όλα τα μόρια του οξυγόνου από τη μία πλευρά και του αζώτου από την άλλη- όσο κι αν οι πιθανότητες επιμένουν να μη το απαγορεύουν. Η εντροπία έχει αυξηθεί.

Και τώρα ήρθε η ώρα για ένα φανταστικό πείραμα που θα οδηγήσει στη σημερινή ολική αντιλογία...
Ας φανταστούμε πως όλο το σύμπαν είναι ένα δοχείο. Κι ότι υπάρχει ένα χώρισμα που χωρίζει στα δύο το χώρο. Ας φανταστούμε τώρα, πως πριν την αφαίρεση του χωρίσματος στον κάθε χώρο υπάρχει ένα αέριο μόνο. Κι ας φανταστούμε πως πρόκειται για αέρια που αν αναμειχθούν προκαλείται έκρηξη. Περιττό να πούμε πως αν είχαμε τη δυνατότητα να αφαιρέσουμε το χώρισμα, θα ακολουθούσε ένας σχετικός χαμός, ενώ όταν ησύχαζαν τα πράγματα θα φτάναμε στη μέγιστη εντροπία.

Ας δώσουμε και ένα υποθετικό πείραμα μακριά από τον κόσμο των αερίων.
Ας πούμε πως στην κορυφή ενός βουνού βρίσκονται μερικές εκατοντάδες βράχια έτοιμα να κατηφορίσουν προκαλώντας καταστροφές. Η προέκταση της έννοιας της εντροπίας στον φυσικό κόσμο, μας κάνει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα πως όταν έχουν πέσει όλα τα βράχια στα κεφάλια μας, η αταξία έχει αυξηθεί, ενώ μια στιγμή πριν ξεκολλήσουν από την κορφή όλα ήταν σε τάξη. Πως;

Δηλαδή τι; Όταν υπάρχουν αιτίες που μπορούν να προκαλέσουν οτιδήποτε, τα πράγματα είναι εν τάξη, ενώ όταν καμία πιθανότητα για συγκρούσεις δεν υπάρχει, βρισκόμαστε σε κατάσταση μέγιστης αταξίας; Δε μοιάζει και τόσο λογικό έτσι; Κάτι δεν πάει καλά. Και δεν είναι μόνο λεκτικό το λάθος. Από την άλλη, όλα ταιριάζουν με όσες θεολογικές αυθαιρεσίες έχουν εκφραστεί στο παρελθόν εδώ μέσα και κυρίως με την πιο σημαντική. Την πεποίθηση πως σκοπός του Όντος είναι η κατανόηση τού γιατί πρέπει να υπάρχει απόλυτη γαλήνη. Ακινησία. Όταν όμως το Ον βγήκε παγανιά στον κόσμο των αντιθέσεων, πήρε πρώτα τα μέτρα του, ώστε να μη μπορέσει να διατηρηθεί αυτός ο κόσμος ες αεί, αλλά να επιστρέψει σοφότερο ή μη, στην πρότερη κατάσταση...

Σε απόλυτη συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησης θα εκφράσουμε άλλη μία Ολική Αντιλογία.

Έχει να κάνει με τον περιβόητο κανόνα του δεξιόστροφου κοχλία. Σίγουρα θυμόμαστε από τη σχολική μας ζωή, ολόκληρες αίθουσες με ανθρώπους στη διάρκεια κάποιων μαθημάτων φυσικής να κοιτάζουν περίεργα το δεξί τους χέρι και με μισόκλιστα μάτια να προσπαθούν να φανταστούν φορές ρεύματος (αντίχειρας) και μαγνητικής επαγωγής σε ομόκεντρους κύκλους γύρω από ρευματοφόρο αγωγό (υπόλοιπα δάκτυλα), γυρνώντας το χέρι ώστε να ταυτιστεί με το σχήμα του πίνακα.

Ακριβώς το ίδιο περίεργο είναι το θέαμα της τάξης και στις περιπτώσεις που χρησιμοποιεί τρία δάκτυλα προκειμένου να προσδιορίσει ταυτόχρονα τη φορά της μαγνητικής επαγωγής (Β-δείκτης), του ρεύματος (Ι ή της ταχύτητας u) από κίνηση θετικών φορτίων (αντίχειρας) και της επαγόμενης δύναμης (F-μέσος).

Όλα εντάξει μέχρι εδώ. Μπορεί η τάξη να στραβολαιμιάσει αλλά οι κόποι της θα επιβραβευθούν αφού έχει μάθει να προσδιορίζει φορές διανυσμάτων τα οποία σχετίζονται μεταξύ τους με μία διανυσματική πράξη, αυτή τού εξωτερικού γινομένου.

Όταν όμως χρειαστεί να κατέβουμε σε χαμηλότερο επίπεδο και να εξετάσουμε απ' ευθείας κινήσεις ηλεκτρικών φορτίων και μάλιστα αρνητικών, υπάρχει ένα απλό προβληματάκι. Ο κανόνας τού δεξιόστροφου κοχλία δεν ισχύει. Ούτε των τριών δακτύλων. Πριν στραβώσουμε το λαιμό μας και το χέρι μας, πρέπει να στραβώσουμε το μυαλό μας, παραδεχόμενοι πως αφού έχουμε κίνηση αρνητικών φορτίων, πρέπει να πάρουμε το ρεύμα αντίθετο ως προς την κίνηση των φορτίων. Μετά, μπορούμε να εφαρμόσουμε τα ταχυδακτυλουργικά κόλπα προσδιορισμού της φοράς διανυσμάτων. Μοιάζει σαν κάτι απλό. Μοιάζει να μη είναι πρόβλημα, και μοιάζω αδικαιολόγητα γκρικιάρης. Όμως, η αλήθεια είναι πως πολύς κόσμος όταν χρειαστεί να προσδιορίσει τη φορά αυτών των μεγεθών, καταλήγει σε λάθη.

Κι όμως, υπάρχει απλή λύση. Η χρήση τού αριστερού χεριού στις περιπτώσεις τής απ' ευθείας εξέτασης τής κίνησης αρνητικών φορτίων. Η διδασκαλία της μαζοχιστικής αποκλειστικής χρήσης τού δεξιού χεριού είναι μια εμμονή εντελώς ακατανόητη και εύκολα μπερδεύει. Έχουμε δύο χέρια. Το αριστερό χέρι -χωρίς να αλλάξει τίποτε από τη διαδικασία- βοηθά στον άμεσο προσδιορισμό της φοράς των εξεταζόμενων διανυσμάτων. Οι περιπτώσεις που θα πρέπει να αλλάξουμε χέρι, είναι συγκεκριμένες. Και είναι οι ίδιες περιπτώσεις που πρέπει να αλλάξουμε τη φορά της κίνησης των φορτίων. Τι είναι πιο εύκολο;

Μου 'ρχεται κάτι τώρα... θα το πω!

Μήπως έχει βάλει η χριστιανοσύνη το χεράκι της, η οποία οδήγησε άπειρους αριστερόχειρες σε δυσλεξία γιατί θεωρούσε το αριστερό χέρι, διαβόλου χέρι;

Ηλεκτρικό ρεύμα, έχουμε βαπτίσει το φαινόμενο τής κίνησης φορτίων υπό την επίδραση ηλεκτρικού πεδίου. Του πάει σαν έννοια, τουλάχιστον στην ελληνική. Σα μέγεθος εκφράζει το πηλίκο φορτίων ανά μονάδα χρόνου που περνούν από μία εξεταζόμενη επιφάνεια. Γνωστό.

Κάτι λιγότερο γνωστό, είναι πως κανενός είδους πεδίο δεν υπάρχει πριν εμφανιστεί μέσα σε αυτό ένα "κάτι" πάνω στο οποίο μπορεί να δράσει. Αυτό το κάτι, όταν μιλάμε για ένα βαρυτικό πεδίο, είναι μία μάζα. Όταν μιλάμε για ηλεκτρικό, είναι ένα φορτίο. Μόλις ένα φορτίο εμφανιστεί στα πέριξ ενός άλλου φορτίου, δύο πεδία εμφανίζονται από το πουθενά. Ένα από το κάθε φορτίο. Έτσι, τα δύο φορτία αρχίζουν και αλληλεπιδρούν ορίζοντας το ένα το άλλο. Όχι όμως αμέσως. Μεσολαβεί κάποιος χρόνος που είναι γνωστός και μετρήσιμος.

Σύμφωνα με τα παραπάνω και για να διατηρείται και η πιστότητα του υπότιτλου τού ιστολογίου, θα εκφράσουμε μία νέα ολική αντιλογία:

Ο νόμος του Coulomb, όπως και όλοι οι υπόλοιποι τύποι που εκφράζουν μεγέθη που εξαρτώνται από ένα πεδίο, είναι λάθος!

Χαλαρώστε! Δεν τρελάθηκα ακόμη...
Οι δυνάμεις Coulomb, το βάρος (Νευτώνιες), η ένταση οποιουδήποτε πεδίου, καθώς και ότι άλλο έχει να κάνει με όλα αυτά, δεν υπάρχουν αν δεν περάσει ο χρόνος που είναι απαραίτητος στο φως ώστε να διασχίσει την απόσταση των αλληλεπιδρούντων αντικειμένων. Είναι μηδέν. Στο θέμα του βαρυτικού πεδίου, είναι λίγο δυσνόητο, αφού δε μπορεί να εμφανιστεί μία μάζα από το πουθενά και τόσο εύκολα... Με τα ηλεκτρικά πεδία όμως, ο χρόνος αυτός είναι απόλυτα μετρήσιμος. Αν ξαφνικά φορτίσετε δύο σώματα που βρίσκονται σε απόσταση μεταξύ τους, αυτά δε θα αλληλεπιδράσουν αμέσως.

Πάρτε οι γνώστες ένα προβληματάκι: Αν μπορέσει κάποιος και χτίσει έναν όρο που θα περιέχει το χρόνο σε συνδυασμό με την απόσταση των σωμάτων, έτσι ώστε να είναι μηδέν (0) στην αρχή, αλλά ακόμη και σε αρνητικούς χρόνους, ενώ μόλις περάσει ο απαραίτητος χρόνος να γίνεται ξαφνικά από μηδέν ένα (1) και να μένει έτσι όσο κι αν αυξάνει ο χρόνος, κάτι μου λέει πως θα μείνει τόσο γνωστός, όσο και ο Maxwell, γιατί αυτοί οι τύποι κάλλιστα μπορούν να γίνουν η αρχή της ενοποιημένης θεωρίας που θα εμπεριέχει τη βαρύτητα και τον ηλεκτρομαγνητισμό! Θα κοτσάρουμε τον όρο αυτό πολλαπλασιάζοντας όλα τα γνωστά μεγέθη και τότε μόνο θα είμαστε ακριβείς και ένα βήμα πριν την αποκρυπτογράφηση τού σύμπαντος...

Μετά τα παραπάνω και την πρόταση για βραβείο Νόμπελ, ας ασχοληθούμε και με μία βλακεία, ανθρώπων που φαντάζομαι πως έχουν πάρει Νόμπελ. Κι ας αναρωτηθούμε πως μπορεί μια βλακεία να διατηρείται αναλλοίωτη για εκατοντάδες χρόνια. Τώρα που το σκέφτομαι γίνεται, αλλά ας συνεχίσουμε στο θέμα μας...

Τα φορτία που κινούνται προκαλώντας ηλεκτρικό ρεύμα, είναι συνήθως τα ελεύθερα ηλεκτρόνια που εμπεριέχει ένας αγωγός, εκτός ελάχιστων εξαιρέσεων σε εργαστηριακό επίπεδο.
Για τη διαφορά δυναμικού που προκαλεί το ηλεκτρικό πεδίο, θεωρήσαμε πως έχει τη φορά από το υψηλότερο προς το χαμηλότερο δυναμικό. Λογικό.

Όταν όμως αρχίσαμε να παίζουμε με το ηλεκτρικό ρεύμα δεν είχαμε ιδέα τι είναι αυτό που κινείται. Είχαμε όμως κάποιες θεωρίες και είχαμε ήδη βαπτίσει το ηλεκτρόνιο ως αρνητικό. Θεωρήσαμε όμως ατυχώς, πως κινήσεις θετικών φορτίων προκαλούσαν το φαινόμενο. Και μας άρεσε. Έτσι, φορά ηλεκτρικού πεδίου και φορά ηλεκτρικού ρεύματος ταυτίζονταν και όλα ήταν ωραία. Όχι για πολύ, γιατί κάποια στιγμή διαπιστώσαμε πως πολύ απλά είχαμε κάνει λάθος. Αν υπήρχε κίνηση, τότε αυτή ήταν ανάποδη από τις μέχρι τότε θεωρήσεις μας. Με άλλα λόγια, όταν χρειάστηκε να αποφασίσουμε τη φορά τού ρεύματος, παίξαμε και χάσαμε...

Μεταξύ τής αυθαίρετης απόφασής μας και τής διαπίστωσης του λάθους, είχαμε μάθει να δουλεύουμε ήδη στη θεωρία των πρώτων απλών κυκλωμάτων σημειώνοντας ανάποδες φορές. Τότε, βαπτίσαμε "συμβατική" τη λάθος φορά του συνηθισμένου ηλεκτρικού ρεύματος, και από τότε την κρατάμε ανάποδα.

Ποιο το πρόβλημα;
Συχνά όταν σε κάποιες διατάξεις προκειμένου να αντιληφθούμε τι συμβαίνει, πρέπει να σκεφτούμε αυτά που γίνονται μέσα στους αγωγούς σε συνδυασμό με ένα κύκλωμα που έχουμε ζωγραφίσει, παίρνει φωτιά το κρανίο. Αλλιώς η φορά τού ρεύματος, αλλιώς τα φορτία. Ουφ!
Μια σκέτη βλακεία και ένας μαζοχισμός χωρίς προηγούμενο.

Για βοήθεια, κάποιοι "έξυπνοι" σκέφτηκαν δύο πράγματα. Το ένα, είναι πως η φορά τού ηλεκτρικού πεδίου είναι σωστή, γιατί έχει τη φορά που θα είχε ένα θετικό φορτίο υπό την επίδραση αυτού. Ωραίο.
Σκεφτήκαμε όμως και κάτι ακόμη για "βοήθεια". Την κίνηση των "οπών". Τι είναι οι οπές; Ακούστε τώρα! Όταν ένα ηλεκτρόνιο κινείται, χοροπηδάει από άτομο σε άτομο, χρησιμοποιώντας τις τροχιές τής εξωτερικής στιβάδας, που δεν είναι κατειλημμένες από ηλεκτρόνιο ανάγοντάς τες σε πρόσκαιρο πανδοχείο ηλεκτρονίων. Αυτές τις περιοχές τις βάπτισαν οπές και μας είπαν "μη σκέφτεστε ότι κινούνται ηλεκτρόνια, σκεφτείτε πως κινούνται οι οπές". Εδώ όμως ισχύει το αντίθετο από αυτό που είχε ξεστομίσει ο Γαλιλαίος: Κι όμως, δεν κινούνται! Και όχι, δε θα σκεφτούμε πως κινείται κάτι που δεν κινείται...

Αυτή η απροθυμία να αλλάξουμε τη μέχρι τότε μεθοδολογία και βιβλιογραφία, όχι απλά δεν ξεκαθάριζε τα πράγματα, αλλά τα έμπλεκε περισσότερο!

Ας τελειώσουμε με μια πασίγνωστη, αισιόδοξη φράση...

Ποτέ δεν είναι αργά!

Οι σκέψεις γύρω από τη σωστή χρήση του σημείου στίξης που ονομάστηκε κόμμα, οδηγούν εύκολα εκτός των άλλων, σε ένα κλικ στην βικιπαίδεια, και στην παρακάτω κόκκινη αντιγραφή. Ολόκληρο το άρθρο ΕΔΩ.




Σε μια πρόταση βάζουμε κόμμα:

• Για να χωρίσουμε μεταξύ τους όμοιους όρους: π.χ. (Φάγαμε ψωμί, ελιές και ντομάτα)
• Για να χωρίσουμε ένα μόριο ή ένα βεβαιωτικό επίρρημα στην αρχή μιας περιόδου π.χ. (Ναι, θα έρθω)
• Για να χωρίζουμε την κλητική π.χ. (Έλα, Μαίρη, σε περιμένουμε)
• Όταν θέλουμε να χωρίσουμε μια κύρια και μια δευτερεύουσα πρόταση. (Όταν θα πάω στην Αθήνα, θα σου φέρω ένα καινούριο φόρεμα).
• Επίσης με κόμμα χωρίζονται οι παρενθετικές προτάσεις: (Πέρασε, όπως μου είπαν, απ' το σπίτι μου, μα εγώ δεν ήμουν εκεί).
• Χωρίζουμε και τις προσθετικές αναφορικές προτάσεις, που δεν είναι απαραίτητα συμπληρώματα της πρώτης, π.χ. (Μας είπε για το χωριό τους, που δεν το ξέραμε μέχρι τώρα).

Συγνώμη, αλλά αυτό το "Έλα, Μαίρη, σε περιμένουμε" με το κόμμα στο "έλα" είναι αηδία! Άλλωστε δεν υπάρχει κανενός είδους παύση υποχρεωτικά μετά το "Έλα". Ούτε ο μακαρίτης πολιτικός που περίμενε να σημειώσουν τα λόγια του οι δημοσιογράφοι δε θα έκανε την παραμικρή παύση εκεί. Αηδία!

Αηδία είναι και το "Πέρασε, όπως μου είπαν, απ' το σπίτι μου, μα εγώ δεν ήμουν εκεί".
Κι όπως επισημαίνει στο σχόλιό του ο Περίκαλλος, γιατί να μη χωριστεί αυτό το όπως μου είπαν με τις κλασικές παύλες; "Πέρασε -όπως μου είπαν- από το σπίτι μου, μα εγώ δεν ήμουν εκεί".

Η μη χρήση κόμματος πριν το "και", είναι επίσης αηδία. Γιατί χάριν της μονοσημαντότητας που η ελληνική έχει τη δυνατότητα να ανακτήσει, δε μπορούμε να μη παρατηρήσουμε, πως η εκφορά χωρίς μικρή παύση ανάμεσα στο "ελιές" και το "και", στη φράση "Φάγαμε ψωμί, ελιές και ντομάτα" δίνει μία πρόταση που δεν έχει και πολλές πιθανότητες να ακουστεί ποτέ έτσι. Με μικρή παύση δηλαδή ανάμεσα στο "ψωμί" και τις "ελιές" και με καθόλου παύση ανάμεσα στο "ελιές" και το "και". Άσε που συσχετίζει τις ελιές με τη ντομάτα, ενώ τα διαχωρίζει από το ψωμί.

Εσκεμμένα βάλαμε κόμμα πριν από τα "και" του κειμένου, γιατί ο μόνος λόγος ύπαρξης τού κόμματος, θεωρούμε πως πρέπει να είναι το πώς κάποιος πρέπει να αναγνώσει ένα κείμενο, ώστε να μπορέσει να γίνει εύκολα αντιληπτό.

Δεν νοείται να πρέπει πρώτα να διαβάσεις μία πρόταση, και μετά να αποφασίζεις το πως θα την εκφέρεις. Αυτό το πρόβλημα είναι γενικότερο. Άλλοτε σου λέει το "της" θέλει τόνο άλλοτε δε θέλει αν μπορεί να εννοηθεί. Πότε θα εννοηθεί όμως; Αφού πρώτα σκεφτούμε την πρόταση; Το "της", ή τονίζεται στην εκφορά του λόγου, ή όχι.

Άλλο πρόβλημα είναι το ερωτηματικό. Πόσες φορές έχουμε ακούσει αναγνώστη να γυρίζει πίσω διορθώνοντας τον τόνο της φωνής του σε μία φράση που δεν είχε δει εκ των προτέρων το ερωτηματικό; Αν το ερωτηματικό μπορούσε να μπει σε οποιοδήποτε σημείο τής πρότασης, και συγκεκριμένα ακριβώς εκεί που αρχίζει το ερώτημα, τα πράγματα θα ήταν ευκολότερα. Αν προσπαθήσουμε να εκφέρουμε την πρόταση που βλέπει ο αναγνώστης αυτή τη στιγμή, μπορούμε να διατηρήσουμε αμφιβολίες για το κατά πόσο θα βοηθούσε περισσότερο αν το ερωτηματικό βρισκόταν πριν το "μπορούμε"; Σε αυτή την περίπτωση στο τέλος θα βάζαμε τελεία. Αν στο σημείο που ξεκινά το ερώτημα χρειάζεται κόμμα, δε θα "χάλαγε" τον αναγνώστη καθόλου να συναντήσει ένα κόμμα, και αμέσως μετά ένα ερωτηματικό στη μέση της πρότασης. Τέλος, επειδή μπορεί κάλλιστα ένα ερώτημα να βρίσκεται στην αρχή μιας πρότασης, χρειάζεται και ένα σημείο στίξης που θα κλείνει το ερώτημα. Για παράδειγμα, μπορούμε να πούμε... "Μπορούμε σήμερα να επισκεφτούμε ένα μουσείο, σκέφτηκε ο δάσκαλος." Για να το σκεφτούμε και μεις λίγο. Μπορεί το πρώτο μισό της πρότασης, να είναι ερώτημα, μπορεί και όχι. Αν είναι ερώτημα και το ερωτηματικό μπει στο τέλος, πόσο αηδία είναι; Και δε βγαίνει και νόημα. Αν μπει στην αρχή, πάλι τζίφος. Το ερώτημα σταματά στη μέση. Επομένως, μόνο με τη χρήση δύο ερωτηματικών, ένα για την αρχή και ένα για το τέλος του ερωτήματος, θα μπορούσε να αποδοθεί σωστά. ";Μπορούμε σήμερα να επισκεφθούμε ένα μουσείο; σκέφτηκε ο δάσκαλος" Χωρίς να μας υπαγορεύει το λόγο η αδυναμία της γραφής. Σήμερα, αν θες να σε καταλάβουν δε θα διατυπώσεις έτσι την παραπάνω πρόταση. Θα αντικαταστήσεις το "σκέφτηκε" με το "αναρωτήθηκε" αν το πρώτο μέρος είναι ερώτημα. Αν όχι, θα το αφήσεις "σκέφτηκε". Και πάλι, μέχρι να καταλάβει ο αναγνώστης πως πρόκειται για ερώτηση, μεσολαβεί χρόνος. Ένα χάλι. Δεν ξέρω πώς αντέχουμε να αφήνουμε την ελληνική με τέτοιες αδυναμίες στη γραφή.

Αυτό το μπλε "δε θα "χάλαγε"" της προηγούμενης παραγράφου, μας κάνει να αναρωτηθούμε αν επιτρέπονται τα διπλά εισαγωγικά που στη συγκεκριμένη περίπτωση -αφού αναφερόμαστε σε πρόταση που περιείχε εισαγωγικά-, κρίνονται απαραίτητα, αλλά δεν έχουμε άλλο χρόνο αναζήτησης. Όμως προέκυψε κι αυτό το μουσταρδί "-,", οπότε κάθε εμπόδιο σε καλό...

Και για να γκρινιάξω για άλλη μια φορά, αυτή η υποτιθέμενη "σωστή" ένρινη προφορά που κάνει το "έντρομος" να προφέρεται "ένντρομος" αντί απλά "έντρομος", και το "την καλή" να προφέρεται "τηνγ καλή" αντί "τηγ καλή" είναι η μεγαλύτερη αηδία από όσες υποστηρίζει ο Μπαμπινιώτης και κάνει αηδιαστική την προφορά όσων χρησιμοποιούν αυτόν τον κανόνα. Ίσως κάποτε το "μπ" και το "ντ" να προφερόταν με απόλυτο διαχωρισμό των διφθόγγων, κάτι σα να βάζαμε διαλυτικά, και όχι να ακούγονταν σαν "b" ή "d". Αλλά η "εγκύκλιος" αποκλείεται να χρειαζόταν ποτέ ένα "ν" πριν το "γ". "Γκύκλος" δεν υπάρχει! Ούτε "Τονγ και τηνγ" Τέρμα και τελείωσε! Ούτε "γκαλός"! Μόνο "καλός", και "κάλος". Όχι το κάλος. Ο κάλος!

Η γραφή, πρέπει να αντικατοπτρίζει εκτός από τις έννοιες και την προφορά... Κι αν είναι στραβή, πρέπει να την ισιώνουμε, όχι να τη βιάζουμε όπως συστηματικά κάνουμε τα τελευταία χρόνια, κι όπως οι διαφωνούντες εύκολα μπορούν να ισχυριστούν πως κάνουμε αυτή τη στιγμή. Προφανώς κάπου στη μέση είναι η αλήθεια, αλλά θα φωνάξουμε πάλι κάτι. Η "εγκύκλιος" δε θα γίνει ποτέ "ενγκύκλιος". Τουλάχιστον όχι στην ελληνική. Στην Αρμένικη ίσως. Άλλωστε στην καθομιλουμένη μόνο όσοι έχουν κάνει "ορθο"φωνία την προφέρουν έτσι... Το έχουμε πει τόσες φορές και το ξαναλέμε. Η γλώσσα τού λαϊκού Μακρυγιάννη, απέχει πολύ περισσότερο από την βιασμένη και επιβεβλημένη Μπαμπινιώτικη απ' ότι από την Αλεξανδρινή. Αν αναλογιστούμε τις διαφορές στις δύο χρονικές αποστάσεις, κάτι φωνάζει αυτή η διαπίστωση δε μπορεί...

Και μη ξεχνιόμαστε. Όλα τα παραπάνω, τα υποστηρίζει ένα απλό αερικό που ψιθυρίζει ανεμολογίες. Όχι κάποιος ειδικός στην ελληνική, ούτε κάποιος που υποστηρίζει πως μιλάει και γράφει τέλεια. Όμως επιτέλους, η σημαντικότητα των προβληματισμών, δεν εξαρτάται από το ποιος είναι ο προβληματιζόμενος. Εξαρτάται αποκλειστικά και μόνο από το κατά πόσο υπάρχει λόγος ύπαρξής τους...

Καληνύχτα μας!

Απίστευτο φαινόμενο στη συνεχή εξέλιξη τής τεχνολογίας η επιστροφή ενός παροπλισμένου εξαρτήματος. Κι όμως συνέβη στις λυχνίες, οι οποίες μέχρι τις αρχές τής δεκαετίας του '80 είχαν αντικατασταθεί από τα μικρότερα και φθηνότερα τρανζίστορ.

Ο παροπλισμός τους, ήταν σχεδόν ολοκληρωτικός. Η επιστροφή ξεκίνησε από απαίτηση των μουσικών, κυρίως κιθαριστών για πιο ζεστό ήχο. Ο κιθαρίστας τής δεκαετίας του '80, μεγαλωμένος με μουσικές που ηχογραφήθηκαν το '70, με χρήση υπέροχων ενισχυτών λυχνίας ξόδευε περιουσίες για να πετύχει έναν ήχο που να πλησιάζει σε ζεστασιά αυτόν των προκατόχων του, αλλά το αποτέλεσμα απείχε πολύ. Ο ξενέρωτος ήχος των ηχογραφήσεων τής δεκαετίας του '80 οφείλεται αποκλειστικά στον παροπλισμό των λυχνιών. Μια πραγματική αναζήτηση από ένα πραγματικά καλό αυτί κατέληγε τελικά σε έναν από τους ελάχιστους ενισχυτές λυχνίας που κυκλοφορούσαν ακόμη σα μουσειακά, συλλεκτικά κομμάτια. Την εποχή εκείνη, όποιος αναζητούσε ποιότητα και επέμενε σε αυτή αντιμετωπιζόταν ως και ειρωνικά ακόμη κι από τους αιώνια επαρμένους πολύξερους πωλητές των καταστημάτων.

Μια πρώτη προσπάθεια των εταιρειών να σβήσουν τις γκρίνιες, ήταν η χρήση Moss Fet για την ενίσχυση, στη θέση των κοινών τρανζίστορ. Πρόκειται για διατάξεις ημιαγωγών που μοιάζουν με τρανζίστορ σε μέγεθος κόστος και ευκολία κατασκευής, και υπόσχονται συμπεριφορά λυχνίας αφού αντιδρούν με ανάλογο τρόπο. Όμως τα κυκλώματα για Moss Fet είχαν και έχουν λίγη μόνο ιστορία στην πλάτη και αρκετά προβλήματα να λύσουν στο κομμάτι της πιστής αναπαραγωγής. Σήμερα, οποιοσδήποτε ενισχυτής οργάνου σέβεται τον εαυτό του, περιλαμβάνει λυχνίες τουλάχιστον στο στάδιο τής προενίσχυσης. Με τη συνεχή έρευνα των σχεδιαστών ηλεκτρονικών κυκλωμάτων είναι πιθανό να υπάρχουν ενισχυτές Moss Fet οι οποίοι να έχουν ελάχιστες διαφορές με τους αποκαλούμενους "λαμπάτους" αλλά την αναζήτηση θα την αφήσουμε σε όσους έχουν χρόνο γι' αυτή. Η ουσία είναι πως η επιστροφή των λυχνιών που ξεκίνησε δειλά στης αρχές του '90, τα τελευταία χρόνια έχει περάσει ακόμη και σε ενισχυτές στερεοφωνικών συγκροτημάτων. Έτσι, φουτουριστικές κατασκευές σαν αυτή που φαίνεται στη φωτογραφία, βγαλμένες από εποχές Μπαρμπαρέλα, έχουν πάρει τη θέση τους μερικά μέτρα μακρυά από παντοδύναμους ηλεκτρονικούς υπολογιστές μέσα στο ίδιο καθιστικό στην ίδια εποχή. Και αν αυτός που ζει εκεί μέσα είναι μουσικός, είναι πιθανό να διαθέτει και μία επαγγελματική κάρτα ήχου με "λάμπες" στην προενίσχυση των εισόδων...

Η υπερεκτίμηση των νέων τεχνολογιών δεν είναι άσχετη με το κόστος και την ευκολία κατασκευής. Η λυχνία, χρειάζεται πολλές εκατοντάδες βολτ αντίθετα με το τρανζίστορ, με αποτέλεσμα να κοστίζει όχι μόνο η κατασκευή της αλλά και η κατασκευή των κυκλωμάτων που την υποστηρίζουν, ενώ έχει μόνο μερικές εκατοντάδες ώρες αξιόπιστης ζωής. Το τελευταίο είναι και ο λόγος που συνήθως στους hi-fi ενισχυτές ενός στερεοφωνικού συγκροτήματος φιγουράρουν έξω από το σασί. Έτσι, μπορεί ένας απλός χρήστης να τις αντικαθιστά εύκολα.

Μία άλλη απαρχαιωμένη τεχνολογία που επιμένει πεισματικά να διατηρείται από τους λάτρεις της ποιότητας, είναι οι δίσκοι βινυλίου. Τα βινύλια τη στιγμή της αντικατάστασης από τα cd πωλούνταν μεταξύ 1000 και 1500 δραχμών. Ένας δίσκος βινυλίου κόστιζε στις εταιρείες μερικές εκατοντάδες δραχμές για να τυπωθεί, ενώ ένα cd μόνο μερικές δεκάδες. Έσπειραν τα γνωστά φούμαρα περί υψηλής ψηφιακής ποιότητας, έπεισαν τον καταναλωτή, πούλησαν τα πάμφθηνα cd σε διπλές τιμές από αυτές των βινυλίων γιατί προσέφεραν... ποιότητα, και εδώ και περίπου 20 χρόνια οι περισσότεροι ακούν μουσική με χαμηλότερη πιστότητα από αυτή που άκουγε ο παππούς τους, προσφέροντας στις εταιρείες πολλαπλάσια ποσοστά κέρδους. Έτσι, η τεχνολογία προχωρά, ενώ η ποιότητα παραμένει υποβαθμισμένη, μέχρι η ψηφιακή δειγματοληψία να αγγίξει και να ξεπεράσει την ποιότητα τού βινυλίου με χαμηλό κόστος κατασκευής.*

Τις αντίστοιχες σκέψεις για τα τρόφιμα που καταναλώνουμε, θα τις αφήσουμε για άλλη ώρα, λόγω έλλειψης αρκετών πληροφοριών. Το σίγουρο είναι ότι οι γεύσεις και τα αρώματα όλων των ειδών διατροφής, έχουν αλλάξει τις τελευταίες δύο δεκαετίες προς το χειρότερο.

Καληνύχτα μας.

*Με το θέμα έχουμε ασχοληθεί εκτενώς στα "Συστήματα Αρίθμησης" και την "Ψηφιακή Δειγματοληψία".

Εμπειρία το ταξίδι με ΚΤΕΛ όταν έχεις καιρό να το κάνεις. Διαπιστώνεις διάφορα:

1. Τα λεωφορεία είναι πολύ καλύτερα απ' ότι παλιά. Χρεωμένα είναι;
2. Οι θέσεις είναι το ίδιο άβολες όσο και παλαιότερα. Για τα πόδια του επιβάτη το κατάστημα διαθέτει όσο χώρο διαθέτει και ένα στριμωγμένο ρεμπετάδικο. Αυτό το πράγμα πίσω από το κεφάλι επιμένει να θέλει να μας κάνει καμπούρηδες.
3. Όσο κι αν μεγάλωσαν τα παράθυρα, υπάρχουν πάντα κολώνες που δεν είναι δίπλα στην πλάτη ενός καθίσματος, αλλά σε τέτοια θέση ώστε να κρύβουν τον έξω κόσμο από έναν τουλάχιστον επιβάτη. Ο Πινινφαρίνα δε σχεδιάζει πούλμαν;
4. Οι λόγοι που σε έκαναν πάντα να προτιμάς το τραίνο έστω κι αν επρόκειτο για τον χελονοκαρβουνιάρη παραμένουν.
5. Η αύξηση των μεταναστών αποτυπώνεται απόλυτα.
6. Αν δεν ακούς λαϊκά, τότε δεν είσαι οδηγός λεωφορείου.
7. Τα συμβεβλημένα μαγαζάκια της εθνικής έχουν πλέον μικροφωνική που ανακοινώνουν την αναχώρηση του λεωφορείου
8. Το τεράστιο ποσό των 22 ευρώ που χρειάζεσαι για να ταξιδέψεις από Βόλο προς Αθήνα δε δικαιολογεί ούτε μία ταινία στις αιώνια κλειστές τηλεοράσεις όταν αυτές υπάρχουν.

Το "6" ήταν ο λόγος μιας ακόμη άσχετης διαπίστωσης. Τι σουξέ ήταν αυτό που γέμισε υποχρεωτικά την ατμόσφαιρα; Άσμα με ρεφρέν "ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΟΛΑ";;; Ακολουθούσε ο στίχος "είσαι για μένα" ή "είμαι για σένα". Δεν έχει σημασία ποιος από τους δύο. Σημασία έχει πως οι λαϊκοί δημιουργοί δεν αφήνουν τίποτα να πέσει κάτω. Και βέβαια ο στιχουργός το ανάγει στις αγαπημένες του αγάπες και λουλούδια. "Φήμες" έγραφε ένας τρελός στους τοίχους τής Αθήνας κάποτε, έγινε άσμα σύντομα. Άπειρα τα παραδείγματα. Μόλις "πέσει" στην αργκό ή στη δημοσιότητα μία έκφραση, σε μερικές εβδομάδες έχεις και το ανάλογο άσμα. Αυτό σημαίνει λαϊκή δημιουργία. Κι όσο κι αν το είδος αυτό μού είναι απεχθές, πρέπει να παραδεχτώ πως είναι αυτό ακριβώς που λέει ο χαρακτηρισμός του. Λαϊκό. Και οι δημιουργοί του κάνουν σωστά τη δουλειά τους...

Άλλωστε έχουμε ξαναπεί πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να θεωρεί μία μουσική "καλή" ή "κακή" ανάλογα με τα γούστα του. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που δακρύζουν με τραγουδάκια που κάποιοι τα θεωρούν σκουπίδια, αυτοί οι κάποιοι δεν έχουν το δικαίωμα να τα αποκαλούν "σκουπίδια".

Αλήθεια, πόσοι ραδιοφωνικοί σταθμοί της Αθήνας έχουν σποτάκι όπου επαίρονται πως αναπαράγουν την "καλύτερη" μουσική τής πόλης; Μη τους ξανακούσετε. Λένε ψέματα. Στην καλύτερη περίπτωση δεν έχουν καταλάβει καν τι θα πει μουσική, ενώ στη χειρότερη έχουν play list και απλώς διαφημίζουν καλλιτέχνες γιατί τα πιάνουν από τις εταιρείες.

Παγκόσμια Φοιτητική Σταθερά

Ή αλλιώς... η κατώτερη βαθμολογία που αποδεικνύει την επαρκή γνώση ενός αντικειμένου από ένα φοιτητή. Το πολυπόθητο Πέντε (5), Δεν ανάγει τον επιτυχόντα σε ειδικό, αλλά σίγουρα σημαίνει πως όποιος το φτάσει κατανοεί τις βασικές αρχές και μπορεί στο μέλλον αυτόνομα και χωρίς ακαδημαϊκή φοίτηση όταν χρειαστεί, να ανταπεξέλθει σε καταστάσεις όπου η συγκεκριμένη γνώση είναι απαραίτητη, είτε χρησιμοποιώντας τη μέχρι τότε κεκτημένη γνώση, είτε μελετώντας περαιτέρω...

Και τώρα ήρθε η ώρα για ένα τοπικό επιφώνημα που έχει σώσει τόσες ζωές και περιουσίες όσες έχει εκφωνηθεί από γλετζέ συνδιαζόμενο με σφαλιάρα στο λουστρίνι:

ΩΠΑ!

Πάρ' το αλλιώς...

Η αλήθεια είναι πως αυτό θα έπρεπε να συμβαίνει. Δυστυχώς δεν έχουν έτσι ακριβώς τα πράγματα στην ταλαίπωρη Ελληνική χερσόνησο.

Η Π.Φ.Σ. έχει εδώ και πολλά χρόνια χάσει την ουσία της. Σε απόλυτη συνέχεια της χωρίς όρους προβίβασης τών μαθητών τού δημοτικού και της σχεδόν χωρίς όρους προβίβασης τών μαθητών τού γυμνασίου, τα πανεπιστήμια και οι υπόλοιπες ανώτατες σχολές δεν έμειναν μακρυά από αυτή τη λογική. Μπορείς να ακούσεις εύκολα δασκάλους που θεωρούν πως κάνουν κακό αν δεν προβιβάσουν ένα φοιτητή που έγραψε ιδρωμένος τέσσερα, ενώ ανέχονται στην καλύτερη περίπτωση ή στη χειρότερη προτρέπουν με τον τρόπο τους στην αντιγραφή. Ακόμη διαρρέουν με τον τρόπο τους μερικά θεματάκια, έτσι ώστε ακόμη και άσχετοι να μπορούν με λίγη τύχη να κατοχυρώσουν γνώση. Οι φοιτητές σήμερα, δεν ενδιαφέρονται να μάθουν. Ενδιαφέρονται να "περάσουν" τα μαθήματα πιάνοντας την Π.Φ.Σ. Κάποιοι με βλέψεις για μεταπτυχιακά και διδακτορικά, βαθμοθηρεύουν. Και όχι χωρίς υπόγειες βοήθειες. Υπάρχει ολόκληρο σύστημα που μπορεί να στηρίξει καλά έναν άνθρωπο που απλώς θέλει να τελειώσει μία σχολή κατοχυρώνοντας γνώση, ή έναν που χρειάζεται το κάτι παραπάνω. Όλα ξεκινούν από τον καρκίνο της κοινωνίας, τα κόμματα. Το λιγότερο αλλά όχι το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι το να μοιράζουν σημειώσεις και θέματα στους εγγεγραμμένους. Ψιθυρίζεται από διαφορετικές πηγές, πως τα θέματα που όντως εμφανίζονται στις εξετάσεις τα προμηθεύονται πολλές φορές από τον ίδιο τον καθηγητή. Γενικά, σήμερα πιο εύκολα τελειώνεις μία σχολή κάνοντας δημόσιες σχέσεις, παρά μελετώντας.

Η βλακεία του Νεορωμιού δεν έχει όριο. Όλα τα παραπάνω σιγά σιγά απαξιώνουν μαθητές, δασκάλους και σε βάθος χρόνου, ολόκληρα πανεπιστημιακά τμήματα. Η ολοκληρωτική απαξίωση συλλήβδην των ελληνικών πανεπιστημίων δεν είναι μακρυά. Και πόσο μακρυά θα μπορούσε να είναι;

Πάρτο κι αλλιώς!

Αν η Π.Φ.Σ. δεν είναι σταθερά γνώσης αλλά σταθερά δημοσίων σχέσεων, τότε είναι εύκολα αντιληπτό το γιατί φοβάται ολόκληρη η πανεπιστημιακή κοινότητα τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Για να μπορέσεις να εξακολουθήσεις να παίρνεις επιχορηγήσεις για τη μισθωτή έρευνά σου, πρέπει να αποδεικνύεις συνεχώς πως τα με πολύ λιγότερους πόρους ιδιωτικά πανεπιστήμια έχουν μικρότερες πιθανότητες αποτελεσματικής έρευνας. Αν όμως "σκάσουν μύτη" πανεπιστήμια τα οποία σέβονται τον εαυτό τους εδώ και πάρα πολλά χρόνια και όπου η Π.Φ.Σ. σημαίνει αυτό που πρέπει να σημαίνει, όταν ολόκληρη η λειτουργία του πανεπιστημίου είναι όπως πρέπει να είναι τότε τι γίνεται; Οι επιχορηγήσεις ίσως δε θα έχουν λόγο πλέον να δίνονται στα κρατικά λημέρια των κομματόσκυλων. Σα να τους βλέπω εκεί στο κοντινό μέλλον να βγαίνουν στους δρόμους διαμαρτυρόμενοι γιατί δε τους δώθηκε μεγάλο κομμάτι από την πίτα. Όπου θα οδύρονται στις κάμερες πως είναι οι καλύτεροι, όμως οι εταιρείες προτιμούν την ανάθεση ερευνών στα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Εκεί είναι αλάνια η ουσία της αντίδρασης στο ενδεχόμενο να επιτραπεί η λειτουργία των ιδιωτικών πανεπιστημίων. Όλα τα άλλα είναι πράσινα δαμάσκηνα και ψιλές ελιές.

Είπαν: Στο τέλος θα σπουδάζουν μόνο οι πλούσιοι.
Δεν είπαν: Οι πλούσιοι σπουδάζουν ούτως ή άλλως, είτε εδώ είτε στο εξωτερικό. Αυτός που σήμερα αποτυγχάνει στις εισαγωγικές εξετάσεις, χρειάζεται πολύ περισσότερα χρήματα για να σπουδάσει στο εξωτερικό απ' ότι αν η ίδια η σχολή βρισκόταν εδώ.
Είπαν: Θα φεύγουν τα χρήματα σε ξένες επιχειρήσεις.
Δεν είπαν: Ήδη φεύγουν και ακόμη περισσότερα, αφού όσοι σπουδάζουν έξω πληρώνουν και σπίτια και διατροφές.
Είπαν: Δε μπορεί να εγγυηθεί το κράτος την πραγματική λήψη γνώσης από τα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Δεν είπαν: Τα σάπια δημόσια νεορωμαίικα πανεπιστήμια είναι που δε μπορούν να εγγυηθούν την προσφορά γνώσης, ούτε τώρα ούτε στα επόμενα χρόνια. Δεν είπαν πως τα κτήρια που σάπισαν στα θεμέλια θέλουν γκρέμισμα και ξαναχτίσιμο και ότι αυτό παίρνει χρόνο. Δεν είπαν ότι δεν έχουν τη διάθεση να αλλάξουν γιατί είναι μια χαρά βολεμένοι. Δεν είπαν ούτε οι φοιτητές ούτε οι δάσκαλοι, πως δεν έχουν ιδέα πόσο μεγάλη μπορεί να είναι η αντίθεση βραχυπρόθεσμου και μακροπρόθεσμου. Οι φοιτητές και οι δάσκαλοι της κάθε πανεπιστημιακής σχολής απαξιώνουν σιγά σιγά την ίδια τους την ειδικότητα, προσδοκώντας κοντινά οφέλη.

Φυσικά αποκλειστικά υπεύθυνο για την κατάντια τής πανεπιστημιακής κοινότητας είναι το νεορωμαίικο κράτος.

Οι λειτουργοί του κράτους είναι απλά βλαμμένοι, ή μήπως ξέρουν πολύ καλά τι κάνουν; Μήπως θέλησε το ίδιο το κράτος να βάλει σε πορεία απαξίωσης τα ελληνικά πανεπιστήμια; Εδώ είναι το ερώτημα. (Και βέβαια όχι το ερωτηματικό! Οι σημερινοί σπουδαγμένοι, κυρίως δημοσιογράφοι θέτουν ερωτηματικά! ΧΑ ΧΑ! Βλαμμένοι νεορωμιοί!)

Καληνύχτα μας.