ΚΑΛΑ ΚΡΑΣΙΑ

Περαστικοί είμαστε. Οι περισσότεροι τουλάχιστον. Απλοί παρατηρητές. Ωστόσο, για κάποιο λόγο βγαλμένο κατευθείαν μέσα από τα πιο άτεχνα κακοφτιαγμένα άυλα εξαρτήματα του δίποδου, η σημαντικότητα του καθενός φαντάζει στον προσωπικό μικρόκοσμό του του κάτι ιδιαίτερο. Κι όμως, αυτό το ελάττωμα που ενυπάρχει σχεδόν σε όλα τα μη ευνουχισμένα από θρησκείες πλάσματα πετυχαίνει να δημιουργεί διαφορετική και πολλές φορές εντελώς αντίθετη δράση, τόσο στην προσωπική ζωή τού καθενός, όσο και στο κοινωνικό του περιβάλλον. Η ίδια πηγή που θρέφει τον εγωισμό μιας προσωπικότητας ή ενός συνόλου, καταφέρνει να καταστρέφει τόσο εύκολα όσο εύκολα σε άλλες περιπτώσεις δημιουργεί. Το πού θα οδηγήσει η ύπαρξη του εγωισμού εξαρτάται από την παιδεία που τον περιβάλει. Το μόνο σίγουρο είναι πως τελικά χωρίς εγωισμό, τίποτα δεν χτίζεται και τίποτα δεν καταστρέφεται. Το γιν γιανγκ είναι πάλι εδώ, γερό-δυνατό, και μας θυμίζει την ίδια την ουσία της ύπαρξης. Η δράση, έρχεται πάντα με αντίδραση. Οποιαδήποτε προσπάθεια ηρεμίας, γαλήνης, ή όπως αλλιώς μπορεί κανείς να ονομάσει κανείς αυτή τη θεϊκή κατάσταση τής απουσίας αντίθετων δυνάμεων, είναι απατηλή. Ζεις, έστω κι αν αυτό σημαίνει πως απλά και μόνο σκέφτεσαι, ή απλά και μόνο αναπνέεις. Κι αφού ζεις, θα υποστείς την ύπαρξη. Το ζήτημα είναι αν θα περιμένεις στη γωνία, την δράση του λάτρη τής δράσης, του λάτρη εκείνου που απαιτεί από τον εαυτό του ή απλά έμαθε και αυθόρμητα προσπαθεί να είναι όντως ον, ή αν θα απλώσεις το χέρι να πάρεις ένα κομμάτι από την πίτα. Μη την ψάχνεις και πολύ... τι έκανες ως τώρα; Το πιο πιθανό είναι να συνεχίσεις έτσι. Μερικά πράγματα ακόμη κι αν δε σου τα φόρτωσε η φύση πριν καν γεννηθείς, τα επέβαλε το περιβάλλον στα πρώτα τρυφερά σου χρόνια πειράζοντας μια για πάντα τα πιο βαθιά κρυμμένα από την ενήλικη συνείδηση εγκεφαλικά κύτταρα-οδηγούς επιβίωσης. Καλά κρασιά λοιπόν στους μεν και καλά κουράγια στους δε. Μια ζωή είναι, θα περάσει. Κι άλλωστε, έχει πλάκα...

Η φωτογραφία των depeche είναι άσχετη. Λογικό κι αυτό. Συμπληρώνει μια... παράλογη λογική...