ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΕΣΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ ΣΟΥ;

Έτσι τουλάχιστον μαθαίνουμε μεγαλώνοντας. Το διδασκόμαστε από την περίεργη επικρατούσα αριστεροκεντροδεξιά πολιτική στάση του απολιθώματος τής Νέας Ρώμης που έχει το θράσος να αυτοαποκαλείται Ελλάς. Αυτή η άποψη διατηρεί μια πόλωση ανάμεσα σε συμφέροντα που βρίσκονται απέναντι.

Βρίσκονται όντως απέναντι; Μυαλά προσβεβλημένα από εχθρομανία υποβοηθούν την ίδια την ασθένεια από την οποία πάσχουν. Χωρίς καμία διάθεση για ίαση. Ένα είναι σίγουρο και είναι συμπέρασμα που εξάγεται από πολλές στιγμές της ιστορίας των τελευταίων δεκαετιών. Στη Νέα Ρώμη μπορούν να ζήσουν μόνο οι μεν. Όποιοι κι αν είναι αυτοί. Υπήρξαν ευκαιρίες στο παρελθόν που θα μπορούσε να δημιουργηθεί ένα κράτος το οποίο θα ανήκε όντως σε όλους τους Έλληνες. Μπορούμε να θυμηθούμε την... ανάσταση του '81 η οποία μέχρι το '89 είχε καταφέρει ένα μπλε κράτος να το κάνει πράσινο κερδίζοντας την εξουσία με υποσχέσεις ισότητας. Οι λαοπλάνοι ήταν πάντα εδώ και συ αρέσκεσαι στο να τους αγαπάς. Η αυθόρμητα θετική απάντηση στο ερώτημα του τίτλου, προέρχεται κατευθείαν από δογματισμό. Όσο υπάρχουν αλληλοσυγκρουόμενα συμφέροντα, η αποδοχή της θα φέρνει πόλωση και πολέμους. Κι όμως, επειδή δεν υπήρξαν ακόμη κοινωνίες χωρίς πλούσιους κάτι πρέπει να μας λέει αυτό. Εύκολο. Δε γίνεται να υπάρξουν. Είναι ένα από τα ελαττώματα του ανθρώπινου κτήνους. Έτσι, μια αρμονική συνύπαρξη πλούσιων φτωχών και μεσαίων είναι το ζητούμενο. Και δυο πραγματάκια χρειάζονται ώστε να βρεθεί η μέση οδός τής συνεργασίας των τάξεων. Η αξιοκρατία είναι το ένα. Το πλαφόν πλούτου το άλλο. Έτσι, ο φτωχός θα έχει τη δυνατότητα να ξεφύγει από τη φτώχεια του. Και θα 'χει πάντα η πίτα κάποια κομμάτια για τους επόμενους φτωχούς. Και μπορεί κοινωνίες χωρίς πλούσιους να μην υπήρξαν ποτέ, κοινωνίες χωρίς φτωχούς όμως υπάρχουν. Γιατί γίνεται. Η επιβολή πλαφόν πλούτου, ίσως ακούγεται λίγο ακραία σε δημοκρατικά αυτιά (δημοκρατικά είπαμε, όχι κομμουνιστικά) αλλά για να δούμε κάτι... Σήμερα, η μέγιστη φορολογία είναι στο 40% ή έστω κάπου εκεί. Τι να πούμε εδώ; Αν κάποιος κέρδιζε 1.000.000 ευρώ την ημέρα, μόνο το 40% θα του κρατούσε η εφορία... Η μέγιστη ποσοστιαία επί των κερδών προσφορά ενός ζάμπλουτου στο κράτος έχει πλαφόν! Ο πλούτος του, όχι. Εντελώς ακατανόητο! Όσο και ο αγώνας για το προσωπικό συμφέρον. Δύο πράγματα δε μπορούν σίγουρα να είναι προσωπικά. Η επανάσταση και το συμφέρον. Οποιασδήποτε μορφής "προσωπικό" συμφέρον είναι ενάντια στο συλλογικό. Και οποιαδήποτε προσωπική επανάσταση αχρηστεύει και απομονώνει σε ένα προσωπικό γυάλινο κόσμο έναν εν δυνάμει επαναστάτη δημιουργώντας του ψευδαισθήσεις ελευθερίας όσο εξακολουθεί να ζει μέσα σε ένα καθ΄όλα ανελεύθερο κόσμο. Έτσι, ο προσωπικά επαναστατημένος δεν πρόκειται να επαναστατήσει ποτέ. Το κλειδί λοιπόν προς τη σωστή απάντηση, είναι το απόφθεγμα από την επεξεργασία των επόμενων και τελευταίων ερωτήσεων:

Ποιο είναι το συμφέρον σου; Το προσωπικό ή το συλλογικό; Το βραχυπρόθεσμο ή το μακροπρόθεσμο;