ΤΟ ΠΕΙΡΑΜΑ ΤΩΝ ΔΥΟ ΣΧΙΣΜΩΝ

Ολικών αντιλογιών προσωρινή συνέχεια. Για όποιον γουστάρει να γκρεμίζει μέσα του τους μύθους, την άγνοια και το μπέρδεμα που προκαλείται από τις ύποπτες φιλοσοφικές θεωρήσεις τής επιστήμης με το μαγικό όνομα, της κβαντομηχανικής.

Θα ζητήσω συγνώμη από όσους έχουν αφήσει σχόλια και δεν έχουν πάρει απάντηση. Έχω μια άρνηση εδώ και μήνες να ξεγυμνώνομαι σε Άνεμο όπως οι λίγοι πιστοί θα έχουν ήδη καταλάβει. Τώρα όμως υπάρχει ανάγκη. Πάρτε πρώτα ένα πολύ όμορφο μπερδευτικό βιντεάκι και μετά πιάνω μαστίγιο αυθαιρεσίας και αντικβαντομηχανικής υστερίας...



Το παραπλανητικό και καθ' όλα εσκεμμένο λάθος είναι η συσκευή μέτρησης στο τελευταίο σκέλος του πειράματος η οποία απεικονίζεται ως μάτι. Λάθος χίλιες φορές και το ξέρουν και οι κβαντομηχανικοί, οι οποίοι καλά γνωρίζουν πως το μάτι είναι αποκλειστικά δέκτης ακτινοβολίας, ενώ οι συσκευές ανίχνευσης μικροσωματιδίων, πομποδέκτες. Επομένως εκπέμπουν κάτι και όπως απέδειξε η κβαντομηχανική από τα γεννοφάσκια της, επηρεάζουν τα δρώμενα στο μικρόκοσμο. Εκπέμπουν κρετίνοι. Επομένως δεν κρυφοκοιτάς από ποια σχισμή περνάει το ηλεκτρόνιο. Του παρενοχλείς την κίνηση.

Στην πραγματικότητα, η οποία αρέσκεται να έχει μεγάλη φαντασία σε αντίθεση με τους σκαλωμένους σε μια δογματική πίστη κβαντομηχανικούς, το μόνο που αποδεικνύει το συγκεκριμένο πείραμα, είναι την αμιγώς κυματική φύση των μικροσωματιδίων και κατ' επέκταση όλης τής δημιουργίας. Κατεβαίνοντας ακόμη πιο κάτω, στο φως, οι λύσεις είναι εκεί. Αυθαίρετες, όπως μόνο το thorivox ξέρει. Γεμάτες χολή για την κβαντομηχανική φιλοσοφία, όπως πάλι μόνο το thorivox ξέρει. Τι κάνει ο σωστός επιστήμονας όταν βρίκεται σε αδιέξοδο; Ψάχνει λύσεις. Οι κβαντομηχανικοί με ευλαβική πίστη, αποδέχονται σε κάθε τους βήμα τις λύσεις που δημιουργούν περισσότερα προβλήματα από αυτά που είχαν πριν, σε έναν αγώνα δρόμου στον οποίο κάπου έναν αιώνα τώρα έχουν επιδοθεί προκειμένου να καταφέρουν να αποδείξουν την ύπαρξη του θεού και να στηρίξουν τις θρησκείες. Το υπέρτατο όργανο τής εξουσίας. Παραληρώ πάλι, το γνωρίζω, αλλά όταν αγνοούνται απλούστερες λύσεις προκειμένου να στηρίζεται κάθε τόσο η θρησκευτική πίστη κάποιων στην ύποπτη κβαντομηχανική φιλοσοφία, ταπαιρνοκρανιώνω.

Πάρτε λοιπόν μια εκδοχή που δε θα θελήσει κανείς κβαντομηχανικός να συζητήσει. Γιατί; Επειδή δύο είναι οι δογματικότεροι όλων. Οι μονοθεϊστές και βέβαια οι κβαντομηχανικοί. Ας σκεφτούμε λίγο το φως του ήλιου. Μη σκεφτόσαστε φωτόνια, θα παραπλανηθείτε. Συχνότητες. Κύματα. Δεν αποτελείται λοιπόν το φως του ήλιου μόνο από μία συχνότητα. Είναι ένα φάσμα συχνοτήτων το οποίο εκατοντάδες χρόνια τώρα γνωρίζουμε πως όταν περάσει από ένα πρίσμα, χωρίζεται στις επιμέρους συχνότητες από τις οποίες αποτελείται... Πλησιάζουμε έτσι; Αν βάλουμε ένα κόκκινο φωτογραφικό φίλτρο μπροστά από το φως του ήλιου, τι κάνουμε; Αφήνουμε να περάσει μόνο η κόκκινη ακτινοβολία. Πλησιάζουμε ακόμη περισσότερο. Θα πάρουμε όπως ήδη έχουμε υπονοήσει την περίπτωση τα μικροσωματίδια να είναι μόνο κύματα. Τίποτε άλλο. Στην πραγματικότητα θα υποθέσουμε πως τα πάντα είναι κύματα, κάτι που είναι πολύ πιο όμορφο από τις αυθαιρεσίες περί διττής φύσης του φωτός και τόσων άλλων. Εκπέμπουμε λοιπόν ένα κύμα (ηλεκτρόνιο στο πείραμα) και το αφήνουμε να πάει όπου γουστάρει. Στη συνέχεια αυτό χωρίζεται στα εξ' ων συνετέθη (λίγο λάθος έκφραση αλλά καμία σημασία δεν έχει στην εξέλιξη τής σκέψης) και οι συγκρούσεις δημιουργούν αυτό το "σχέδιο παρεμβολής" στο οποίο αναφέρεται ο συμπαθητικός χρωματιστός παππούς του βίντεο. Στη συνέχεια, κάνουμε την ίδια διαδικασία εκπέμποντας αυτή τη φορά ένα "κύμα" (φάσμα κύματος ονόματι ηλεκτρόνιο) κάθε φορά. Το αποτέλεσμα φυσικά παραμένει το ίδιο. "Σχέδιο παρεμβολής". Στο κάτω-κάτω, και φάσμα να μην είναι το κύμα-"ηλεκτρόνιο" κάνει αυτό ακριβώς που κάνει και το κύμα του νερού... Τι γίνεται όμως όταν κοτσάρουμε το "μάτι" που καθόλου μάτι δεν είναι δίπλα στις σχισμές; Εκπέμπουμε ακτινοβολία προς το εξεταζόμενο κύμα ψάχνοντας να το ανιχνεύσουμε από τις ανακλάσεις της, ακυρώνοντας έτσι τα ασθενέστερα συνθετικά του, ή τέλος πάντων, κάτι περίπου έτσι συμβαίνει. Το οποίο κάτι, έχει να κάνει με την παρεμβολή μας στο κύμα το οποίο βομβαρδίζουμε με... κύματα. Όχι όμως με την παρατήρησή μας. Τόσο απλά. Τι δεν καταλάβατε ξιπασμένοι βλαμμένοι που θέλετε τόσο πολύ να επηρεάζετε τα δρώμενα με αόρατο τρόπο; Και δε λέω, το αυθαίρετο τής θορυβωξικής αντιλογίας βέβαιο. Μήπως όμως είναι λιγότερο αυθαίρετη η πίστη στο ότι "το ηλεκτρόνιο μας κατάλαβε που το κοιτούσαμε και άλλαξε συμπεριφορά"; Φυσικά ρε κρετίνοι και μας κατάλαβε. Του ρίξαμε ακτινοβολία. Ουφ!

Καληνύχτα σας σκοταδιστές.

Ύστερο συμπλήρωμα: Ας δούμε κάτι τελείως απλό χωρίς τις μπερδεμένες ανεμικές σκέψεις... Τι παρατηρούμε στο πείραμα; Το ηλεκτρόνιο να συμπεριφέρεται ακριβώς όπως ένα κύμα. Και στη μία σχισμή και στις δύο. Κι αντί να ξεκινήσουν οι σκέψεις από το κατά πόσο αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως ύλη, υπάρχει περίπτωση να είναι κύμα, τις προεκτείνουμε τραβώντας τες από τα μαλλιά εφευρίσκοντας μία συνέχεια του πειράματος στην οποία υπεισέρχονται διαδικασίες τις οποίες δε γνωρίζουμε. Κι αυτό, γιατί καλά έχει στηρίξει η αρχή τής αβεβαιότητας την αδυναμία μας να αναγνώσουμε άμεσα και με ακρίβεια το τι ακριβώς συμβαίνει στο μικρόκοσμο. Και καταλήγουμε στο ότι μπορούμε να επηρεάσουμε κάτι επειδή το παρατηρούμε. Δύο πραγματάκια διαπιστώνουμε από αυτή την καθ' όλα αντιεπιστημονική συμπεριφορά. Τον ξιπασμό τού ανθρώπου, ο οποίος προσπαθεί να αποδείξει με νύχια και με δόντια τη σημαντικότητα τής ύπαρξής του. Και το δογματισμό στενόμυαλων επιστημόνων, που ενώ βλέπουν δύο φαινομενικά διαφορετικά πράγματα να συμπεριφέρονται ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, αρνούνται και να συλλογιστούν ακόμη την πιθανότητα να πρόκειται για εκφάνσεις του ίδιου κάτι. Να είναι δηλαδή ακόμη κι αυτό που αντιλαμβανόμαστε ως ύλη, κύματα... Ίσως κύματα εγκλωβισμένα σε ένα βρόγχο... Καλό δε μοιάζει; Τα οποία στα όρια της αλλαγής τής αντίληψής μας, εκεί που το κύμα αρχίζει να μοιάζει σαν αυτό που οι αισθήσεις μας αντιλαμβάνονται ως ύλη, μοιάζουν πότε ύλη και πότε κύμα. Αλλά είναι σίγουρα κάτι συγκεκριμένο και μάλλον κύμα είναι. Χωρίς να γνωρίζουμε ακόμη τι ακριβώς είναι, μπορούμε σίγουρα με βεβαιότητα να πούμε πως η άποψη πως τα ηλεκτρόνια κατάλαβαν πως τα κοιτάζουμε και άλλαξαν υπόσταση, είναι ένα τεράστιο αστείο...