Όλα τα παραπάνω, έκαναν τον Επίκουρο να ουρλιάζει χιλιάδες χρόνια τώρα χωρίς κανείς να καταλαβαίνει. Και μια καλά στημένη επιχείρηση-"επιστήμη" στηρίζει πέρα από κάθε λογική το βιασμό της ίδιας τής έννοιάς της. Μια βιομηχανία δημοσιεύσεων οδηγεί ακριβώς εκεί που οδηγούν και οι θρησκείες. Στον απόλυτο έλεγχο του νου. Και ποιοι οι αρωγοί; Ο ίδιος ο λαός που μέσω της διδαχής κανονικότητας βιάζεται καθημερινά κρατώντας απλώς ελπίδες για κάτι καλύτερο. Είναι που είναι η ελπίδα κακός οδηγός, αν δε γνωρίζεις καν τι είναι αυτό το καλύτερο στο οποίο προσδοκάς, τότε προφανώς προσπαθείς να μάθεις κολύμπι σε μια απύθμενη σκοτεινή θάλασσα με ειδικό βάρος πολύ μικρότερο από του κορμιού σου. Η επιστήμη μόλις άρχισε να έρχεται σε αντίθεση με τη θρησκεία ξεκίνησε μία απίστευτα αυθαίρετη πορεία σε ένα παράλογο αγώνα στήριξής της. Κι όλα αυτά χωρίς καμία απόδειξη. Αντιεπιστημονικά. Εδώ και εκατό χρόνια, ένα νέο επιστημονικό οικοδόμημα με τον τραβηχτικό τίτλο "κβαντομηχανική", κάνει ότι μπορεί προκειμένου να στηρίξει τους μεγαλύτερους παραλογισμούς των θρησκειών. Κι όλα αυτά, ξεκινώντας με αξιώματα καλά περασμένα σαν συνέπειες πειραμάτων αν και η αλήθεια απέχει πολύ. Το πρώτο αυθαίρετο αξίωμα, σκότωσε την αιτιοκρατία, στηρίζοντας καλά το τυχαίο. Και μαζί, στήριξε και την πιθανότητα αλλαγής του μέλλοντος. Γιατί σε ένα σύμπαν απόλυτα αιτιοκρατικό δε θα μπορούσε τίποτα να αλλάξει την πορεία των γεγονότων. Δολοφονώντας την απαίτηση αιτίου στην εξέλιξη οποιουδήποτε γεγονότος, βουαλά η προαιώνια πίστη στην ελεύθερη βούληση. Στηρίζοντας την ύπαρξη πολλών διαστάσεων, βουαλά και ο παράδεισος και η κόλαση. Στηρίζοντας το άπειρο, ως κάτι που δε μπορούμε να κατανοήσουμε, βουαλά και η αιώνια ζωή και ο αεί θεός τον οποίο -σύμφωνα με τους άλλους, τους θρησκευτικούς ποιμένες- επίσης δε μπορούμε να τον κατανοήσουμε. Στηρίζοντας τα άπειρα σύμπαντα, βουαλά και ένας ξεχωριστός παράδεισος για τον καθένα. Κι όλα δένουν μια χαρά. Όποιος πιστεύει στην αντιπαλότητα της υπαρκτής ακαδημαϊκής παιδείας με τις εκκλησίες των θρησκειών, προφανώς πρέπει να πιστεύει και στην αντιπαλότητα Νέας δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ.
Ο θεός, είναι παντοδύναμος, πανάγαθος και παντογνώστης. Ήξερε πως θα πας στην κόλαση, αλλά άφησε να δημιουργηθείς. Πόσες από τις τρεις βασικές ιδιότητές του μπορούν να συνυπάρχουν στην παραπάνω φράση-γεγονός; Επικουρική βοήθεια: Αν ήξερε και άφησε να ζήσεις μερικά χρονάκια ζωής και μετά μία αιώνια κόλαση, τότε μάλλον σαδιστής παρά πανάγαθος είναι. Αν δεν ήξερε, προφανώς δεν είναι παντογνώστης, ενώ αν δε μπόρεσε να εμποδίσει τη δημιουργία σου προφανώς δεν είναι παντοδύναμος. Οι εξηγήσεις των ποιμένων για τον παραπάνω παραλογισμό είναι ακόμη πιο παράλογες από τον ίδιο τον παραλογισμό. Φυσικά, κεντρική ιδέα, το ότι δε μπορείς να καταλάβεις τι είναι ο θεός. Βέβαια, οι ποιμένες γνωρίζουν, αφού τους έχει αποκαλυφθεί και μπορούν να λένε τα πάντα γι αυτόν έστω κι αν εμείς στους οποίους δεν έχει αποκαλυφθεί δε μπορούμε να τους καταλάβουμε. Θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ακόμη και τις ιδιότητες ενός ιδεατού παντοδύναμου αποφατικού θεού, ως επιχείρημα προκειμένου να αποδείξουν την παντοδυναμία του.
Πιστεύεις πως η επιστήμη δρα διαφορετικά; Οκ, επειδή πρέπει μόνος σου να τα ανακαλύπτεις θα βάλουμε μία εργασία για το σπίτι. Γκούγκλαρε και βρες ένα παράδοξο του Ζήνωνα. Αυτά έχουν να κάνουν με απειροστικά αδιέξοδα. Μετά γκούγκλαρε τον αντίλογο στον Ελεάτη φιλόσοφο. Μπορεί να τον βρεις και στο ίδιο σημείο. Αν παρατηρήσεις λίγο καλύτερα, θα βρεις καθολική χρήση απειροστικού λογισμού. Θα βρεις άπειρες ακολουθίες, άπειρα αθροίσματα, ή όρια (τη ναυαρχίδα του απειροστικού λογισμού). Και για σκέψου... καταρρίπτονται τα απειροστικά αδιέξοδα όταν εξ' αρχής αξιώνεις τον απειρισμό και τον χρησιμοποιείς στην υποτιθέμενη λύση των παραδόξων; Αν αξιώσεις πως 1+1=3, τότε δε μπορείς εύκολα να αποδείξεις πως 2+2=6; Αν αφεθείς ελεύθερος, θα καταλάβεις εύκολα πως όλα τα παράδοξα του Ζήνωνα, φωνάζουν πως δεν υπάρχει άπειρο στη φύση. Αλλά πάλι, οι πιστοί και καθ' όλα δογματικοί σε αυτό το κομμάτι "επιστήμονες" έχουν αντίλογο. Χωρίς φυσικά να μπορούν να τον αποδείξουν. Είναι τέτοια η επιστημονική αυτολοβοτομή που η μόνη απάντηση που έχει δοθεί στον πασίγνωστο (σε κανέναν) βασικό προβληματισμό του thorivox problem, στο ότι δηλαδή κάτι που όσο περισσότερο μικραίνει τόσο περισσότερο απειρίζεται, είναι ένα απλό "ναι, έτσι συμβαίνει εδώ και είναι αποδεκτό". Καμία διάθεση αμφισβήτησης και εξέτασης ενός ενδεχόμενου εξ' αρχής λάθους.
Ο παντογνώστης θεός, μας έχει δώσει και ελεύθερη βούληση. Αυτό προϋποθέτει την καταστροφή τής μονοσήμαντης εξάρτησης, της άρρηκτης σχέσης αιτίου και αιτιατού. Αυτό που θα μπορούσε να αλλάξει την πορεία των γεγονότων θα ήταν μόνο η τύχη. Τίποτε άλλο. Ούτε η σκέψη, ούτε οι αστάθμητοι παράγοντες, ούτε τίποτα. Ακόμη και οι σκέψεις αιτιάζονται. Και οι χημικές διεργασίες φυσικά. Ακόμη και οι αστάθμητοι παράγοντες δεν αποκλείονται από κανέναν νόμο ενός καθολικά αιτιοκρατικού σύμπαντος. Μόνο η τύχη μπορεί να σκοτώσει την αιτιοκρατία. Την τύχη, θα την βρεις αξιωμένη από δεκαετίες στην κβαντομηχανική. Στις βασικές φιλοσοφικές θεωρήσεις της. Θα την βρεις σαν φυσικό επακόλουθο τής αρχής τής απροσδιοριστίας. Είναι ανήκουστο, αλλά είναι έτσι: Επειδή δε γνωρίζουμε το πώς συμβαίνει κάτι, αυτό συμβαίνει τυχαία μας διδάσκουν. Σου βάζουν και την καταπληκτική άποψη πως ο θεός παίζει ζάρια για να δείξουν ύπουλα πως αντιτίθενται στις θρησκείες που αξιώνουν παντογνώστες θεούς που γνωρίζουν πολύ καλά τι κάνουν και νομίζεις πως η υπαρκτή επιστήμη ψάχνει την αλήθεια. Και βέβαια, ενώ σου μιλάνε για το σύμπαν ως ένα μαθηματικό δημιούργημα, και ενώ καλά γνωρίζουν πως τα μαθηματικά δε μπορούν να παράξουν ένα τυχαίο αριθμό, στηρίζουν την τύχη στο σύμπαν πιο δογματικά απ' όσο οι παπάδες των άλλων στηρίζουν την παλαιά διαθήκη.
Θες να σκεφτείς και το πως φέρεται η επιστημονική κοινότητα στους μη δογματικούς; Στους διαφορετικούς; Σκέψου πως φέρονται οι θρησκείες στις αιρέσεις. Θα βρεις όλες τις απαντήσεις.
Η λίστα ομοιοτήτων είναι τεράστια και κατά καιρούς έχει παρουσιαστεί από εδώ. Κουράστηκα όμως, αφού δεν υπάρχει λόγος. Πάλι κανείς δε θα καταλάβει. Και πάλι τα επιχειρήματα αντιλογίας θα προέρχονται από δόγματα αποκάλυψης, διαφορετικής κατά περίπτωση δογματικής αλήθειας και βέβαια εντελώς μοναδικής.
Και τώρα που επιτέλους καταφέρνεις να τελειώσεις το κείμενο, έχεις τη διάθεση να διδάξεις αντιλογίες. Χωρίς όμως να είσαι σε θέση ούτε ένα παράδοξο τού Ζήνωνα να λύσεις χωρίς να χρησιμοποιήσεις απειροστικό λογισμό. Άσε που συνήθως δεν καταλαβαίνεις καν τι εννοώ. Σε ένα κείμενο που αναδημοσιεύτηκε σε διάφορα blog και που είχε να κάνει με θρησκείες, ήσουν δωδεκαθεϊστής και σου άρεσε. Τόσο επιφανειακά το πέρασες που δεν πρόσεξες καν στην τελευταία παράγραφο τη φράση "Οι δωδεκαθεϊστές, είναι η ντροπή τής ελληνικής σκέψης." Και το 'κανες πολλές φορές. Ήσουν άλλος, αλλά το κείμενο ίδιο. Όσο και το αποτέλεσμα. Βλέπεις μόνο όσα ταιριάζουν στο δόγμα σου. Κι είχες και το θράσος σήμερα να βγεις στους δρόμους να ζητήσεις αλλαγές. Όταν δεν αφήνεις το μυαλό σου να διακρίνει ούτε τους απλούστερους παραλογισμούς που εμφυτευμένοι από την εξουσία στο ξιπασμένο σου κρανίο δρουν ενάντια στο συμφέρον σου, πως μπορείς να απαιτείς αλλαγές από κάποιους που όλη τους η δράση στηρίζει καλά τα συμφέροντά τους;
*Η αρχικές λέξεις ήταν "ελεγχόμενη τέχνη" αλλά ο Fidelio έβαλε το μυαλό μας στη θέση του...
*Η αρχικές λέξεις ήταν "ελεγχόμενη τέχνη" αλλά ο Fidelio έβαλε το μυαλό μας στη θέση του...
Καλησπέρα ξανά..
ΑπάντησηΔιαγραφήΓράφεις πυκνά, θίγεις πολλά.. Θα σχολιάσω κάποια αποσπασματικά (πώς αλλίως;) και θα μοιράσω το σεντόνι μου στα δύο (ή στα τρια) για να μην είναι τόσο κουραστικό (που θα είναι)..
Στα της θρησκείας:
1.α. Ποιός νομίζεις ότι είναι ο λόγος ή οι λόγοι που ο άνθρωπος μένει στο δόγμα κάθε είδους; Συνοπτικά πες μου (π.χ. εγωισμός, τεμπελιά, φανατισμός κλπ.)
1.β. Τα επιχειρήματα της ακινησίας του, τα φθηνά αλλά καθιερωμένα, είναι η επίκληση της ιερής πίστης ή της παράδοσης; Ή και κάτι άλλο;
1.γ. "Το σύστημα διδάσκει το δίκιο του παρελθόντος του. Έτσι, στηρίζει καλά το μέλλον του." Κάθε σύστημα το ίδιο δεν κάνει; Δεν λειτουργεί δηλαδή, αναλογικά, σαν έναν ζωντανό οργανισμό που, αφενός δικαιώνει την ύπαρξή του (με επικληση του παρελθόντος) και αφετέρου επιχειρεί να εξασφαλίσει την συντήρησή του στο μέλλον;
Ελεγχόμενη τέχνη δε νομίζω οτι υπαρχει. Επιλεκτική προβολή της ναι. Καλα, για αυστηρους καθηγητες δεν το συζητώ! Πριν 30 χρόνια μπορει. Σήμερα δεν είναι τοσο συχνό.
Στα της επιστήμης:
ΑπάντησηΔιαγραφή2.α. Νομίζω οτι τραβάς αρκετά μακριά το θέμα της κβοντομηχανικής και της απροσδιοριστίας. Το ότι περασαμε στην διατύπωση νόμων, συμπερασμάτων και θεωριών με πιθανοκρατικό χαρακτήρα, δεν σημαίνει οτι καταργείται η αιτιότητα. Αυτό που καταργείται (σε ορισμένες περιπτώσεις, όχι σε όλες, π.χ. στον μικρόκοσμο -βλέπε μποζονια, γλουόνια, μικρόνια, φωτόνια- αλλά και σε συνθήκες πολύ υψηλής ενέργειας -βλέπε κοσμολογία- ) είναι η αιτιότητα μηχανιστικόυ τύπου της κλασικής φυσικής.
2.β. Σε φαινόμενα δυναμικά, μη-ολοκληρώσιμα, μακράν του σημείου ισορροπίας, ανοικτά και μη-αναστρεψιμα χρονικά, οφείλουμε να αλλαξουμε και τον τρόπο μελέτης και σκέψης μας. Αυτο δεν είναι δολοφονία της απαιτησης αιτίου, ούτε αναγωγή των παντων στην τύχη.
Ο Prigogine μιλάει για αυτοοργάνωση στη φύση (ο Καστοριάδης μιλάει για αυτοοργάνωση της κοινωνίας). Αυτή οφείλεται σε έναν βαθμό ή εναν χώρο της φύσης και της κοινωνίας (του ανθρώπου) όπου η απολυτη αιτιοκρατία δεν μπορεί να εφαρμοστεί.
Τρίτο σεντόνι. Πάλι στο κομμάτι της επιστήμης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠεράσαμε απο την κλασική φυσική της μηχανιστικής αιτιοκρατίας στην κβαντομηχανικη και τη θεωρια σχετικοτητας των πιθανοτητων.
Εδώ ανοιγονται δύο επιλογες (που κατα τη γνώμη μου ενεχουν σε διαφορετικο βαθμο και κάποια πιστη, που μπορει να ξεκινα απο ενδειξεις).
Η πρώτη λέει: διατυπώνουμε προτασεις πιθανοκρατικου χαρακτήρα επειδή δεν μπορούμε ΑΚΟΜΑ να φτάσουμε σε βεβαιοτητα 100% (επειδη δεν εχουμε αναπτυξει αρκετα τη σκεψη μας, την θεωρίας μας, τα εργαλεια και τα οργανα μετρησης) δηλαδή να επιστρεψουμε στην απολυτη αιτιοκρατια, όπου η γνώση της αιτιας προδικαζει μονοσημαντα και μονοδρομα το αποτελεσμα. σε αυτη την περιπτωση η πιθανοτητα δεν ειναι κατι που οφειλεται στην τυχη ή στην απροσδιοριστία, αλλα μόνο στην δικη μας περατη ικανοτητα υπολογισμου. Αρα η πιστη στην αιτιοκρατια παραμενει. (για αυτη την αιτιοκρατια εκανες λογο και στα σχολια της προηγουμενης αναρτησης).
Στην δευτερη περιπτωση λέμε: Διατυπωνουμε προτασεις πιθανοκρατικου χαρακτηρα, επειδη ο κοσμος είναι ανοικτο συστημα, δυναμικο, υπαρχουν μη αναστρεψιμες διαδικασιες, ασυνεχειες, ρωγμες, σημεια μακραν της ισορροπιας, επειδή ΟΣΟ και να αναπτυξουμε την ικανοτητα υπολογισμου, υπαρχει ένα κομματι του συμπαντος, καποια φαινομενα, ένας βαθμος της πραγματικοτητας που χαρακτηριζεται απο εγγενη απροβλεπτικότητα. Οποτε οσο και να προσπαθουμε δεν αναγονται ολα σε αιτιοκρατια μηχανιστικου τύπου.
Τέλος, η κλασικη φυσικη (του ντετερμινισμου) όσο και η εξίσωση του Σροντιγκερ (στην κβαντομηχανικη) μοιραζονται το εξης: αφηνουν απ έξω τον παραγοντα του χρόνου, γιατι και στις δυο περιπτωσεις ο χρονος ειναι αντιστρεψιμος. Οποτε μιλαμε για εναν κοσμο χωρις χρονο, χωρις ιστορια και χωρις μνημη..
Οσο για το παραδοξο του Ζήνωνα: δεν λυνονται ολα τα παραδοξα με μαθηματικά. υπαρχουν απαντησεις στο παραδοξο αυτό απο φιλοσοφους (πχ. Bergson, ακόμα και απο τον Αριστοτέλη). Ο Ζήνωνας αφήνει απ εξω μια ποιότητα της κίνησης που λεγεται διαρκεια. Αντιθετως υιοθετει (προδρομικα) την αντιληψη του Νευτωνα, που λεει ότι μια αποσταση χωριζεται σε όσα κομματια θελω, χωρις αυτος ο χωρισμος να αλλαζει την κινηση που διανυει αυτη την αποσταση.
Οκ. Θα φτιάξω καφέ και θα τα πούμε σε λίγο...
ΑπάντησηΔιαγραφή1.α. Αμορφωσιά και φόβος. Πως ξεκίνησε όλο αυτό; Κάποιοι τρελοί, άρχισαν να προσυλητίζουν πρώτα χαζούς μικρούς και αμόρφωτους όπως οι ίδιοι δηλώνουν. Μετά, η εξουσία εκεί που αρχικά την ενοχλούσε το να μη σηκώνει όπλο ο πολίτης, βασισμένος σε μία ανήκουστη αγάπη στον εχθρό, άρχισε να βλέπει στον παραλογισμό των πιστών την εδραίωσή της. Γιατί ο σφάξε με αγά μου ν' αγιάσω δε μπορεί να ενοχληθεί απ' ότι κι αν του κάνει ο αγάς.
ΑπάντησηΔιαγραφή1.β. Είναι η επίκληση τής ιερής πίστης, τής παράδοσης και του απυρόβλητου τής πίστης.
1.γ. Ναι. Έτσι ακριβώς.
Κι ακόμη και στην επιλεκτική προβολή τής τέχνης, πάλι ναι. Απόλυτη ταυτοφωνία. Το διατυπώνεις σωστότερα και πάω να το διορθώσω και μετά κοιτάζω και τα επόμενα... Το "αυστηροί καθηγητές" αφορά την αυστηρότητα με την υπεράσπιση των ορίων του γενικά παραδεκτού. Έκανες ποτέ καμιά παράξενη ερώτηση; Πήρες απάντηση;
2.α. Κι όμως. Ακόμη και ο ίδιος ο Ηeisenberg, ο οποίος πολύ σωστά διατύπωσε όσα διατύπωσε, βρέθηκε αντιμέτωπος με ανθρώπους που έπιασαν τις πιθανοσυναρτήσεις του και τραβώντας την αλήθεια τους από τα μαλλιά, αξίωσαν την τυχαιότητα έτσι. Γιατί έτσι γούσταραν. Κι ακόμη δημοσιεύουν. Ενώ ο ίδιος ο Heisengerg διαφωνούσε. Είναι σαν τις επαναστάσεις. Όποιος κι αν τις ξεκινήσει, θα βρεις κάποιους "προοδευτικούς" να τις καπηλεύονται. Αυτό συνέβη. Καπηλεία τής αλήθειας με σχιζοφρενικές φιλοσοφικές προεκτάσεις αποδεδειγμένων νόμων. Μια χαρά τα λες εσύ φίλε, αλλά δυστυχώς, δεν τα λένε όλοι έτσι...
ΑπάντησηΔιαγραφή2.β. Και εδώ συμφωνώ απόλυτα. Κι όμως, επιμένω. Στην αρχή τής αβεβαιότητας, έχουν στηρίξει φιλοσοφικά το τυχαίο οι οπαδοί του. Και ξαναλέω πως ο Heisenberg καμία σχέση δεν έχει με αυτό. Γιατί ήταν επιστήμονας, όχι τσαρλατάνος.
Εδώ μόνο η πρώτη αντιλογία. Η αιτιοκρατία δεν είναι κάτι που εφαρμόζεται ή όχι. Ή υπάρχει, ή όχι...
Α! Συμπλήρωμα: Δεν είμαι οπαδός τής καθολικής αιτιοκρατίας. Απλώς λέω πως δεν έχει σε καμία περίπτωση καταρριφθεί επιστημονικά. Ίσως είμαι ημιμαθής.
ΑπάντησηΔιαγραφήΕδώ είμαστε. Η πρώτη επιλογή με βρίσκει απόλυτα σύμφωνο. Αλλά γιατί μέχρι πριν λίγα λεπτά πίστευα πως μόνο εγώ τα πίστευα αυτά; Πάλι ημιμάθεια αλλά έχει πλάκα. Ή ίσως όσοι ισχυρίζονται τη δεύτερη επιλογή βρίσκουν υπερασπιστές για κάποιο λόγο πού ψηλά....
ΑπάντησηΔιαγραφήΗ δεύτερη επιλογή λοιπόν, δε βασίζεται πουθενά. Ακόμη και η χρήση τής λέξης "απροβλεπτικότητα" δείχνει πως ολόκληρη η δεύτερη επιλογή είναι θέμα ξιπασμένης πίστης στο ότι ήδη έχουμε φτάσει στα όρια του μικροκόσμου και πως αφού δεν καταφέραμε να διαβάσουμε σωστά το τι συμβαίνει εκεί, τότε αυτό συμβαίνει όχι απλά απρόβλεπτα αλλά τυχαία. Γιατί διαφορετικά, πως μπορούμε να αξιώσουμε την απροβλεπτικότητα ως εγγενή; Είναι εγωισμός. Δε μπορούμε να δούμε τόσο κάτω με ακρίβεια. Αυτό καθόλου δε σημαίνει πως αν γνωρίζαμε τους μηχανισμούς και μια στιγμή του συστήματος δε θα μπορούσαμε να προβλέψουμε την εξέλιξή του. Είναι ακριβώς το αντίθετο βέβαια με την πρώτη επιλογή και το κατανοώ απόλυτα. Σε πια πλευρά θα σταθούμε όμως έχει να κάνει μόνο με το εξής. Αν αποφασίσουμε να σκεφτούμε επιστημονικά, επειδή δεν έχουμε καμία ένδειξη για την αλήθεια τής δεύτερης επιλογής πρέπει να υιοθετήσουμε την πρώτη μέχρι αυτή να καταρριφθεί. Και πως θα μπορούσαμε να έχουμε κάποια ένδειξη για το λάθος τής πρώτης επιλογής όταν δε μπορούμε να δούμε τόσο χαμηλά με ακρίβεια;
Αυτή την προτελευταία παράγραφο δεν την κατάλαβα καλά. Πρέπει να μάθω κι άλλα. Το μόνο που ξέρω πως πιστεύω, είναι πως ο χρόνος είναι το μόνο λάθος του τεράστιου Αϊνστάιν. Θεώρησε πως υπάρχει και γι αυτό δε μπόρεσε να δέσει όλο το γλυκό. Νομίζω πως αν τον αμφισβητούσε λίγο, μπορεί και να είχε φτάσει τη φυσική στο τέλος.
Όσο για το τελευταίο, όλα αυτά ακούγονται πολύ πολύπλοκα αν και θα ήθελα να ξέρω πού μπορώ να βρω αυτές τις ερμηνείες. Ίσως τότε αλλάξω γνώμη και σταματήσω να πιστεύω πως δεν υφίσταται η έννοια "επ΄ άπειρον διχοτόμηση" Αυτό παίζει καθόλου σαν πιθανότητα; Έχουμε αφήσει τόσες δεκαετίες το μήκος Plank στα αζήτητα... Λες και μας ενοχλεί.
1.α. Καποιοι τρελοί βοσκοί συμφεροντολόγοι συνάντησαν αμόρφωτα και φοβισμένα πρόβατα. Ετσι, το πρώτο κοπάδι δημιουργήθηκε, η πρωτη ανθρωπινη κοινωνία και σχέση εξουσίας.
ΑπάντησηΔιαγραφήΧμ.. Μπορώ να δεχτώ την αμορφωσιά και τον φόβο ως, ας πούμε αναγκαίες συνθήκες, αλλα είναι και επαρκείς; Αυτοί οι τρελοί βοσκοί, πώς και δεν ήταν επισης αμορφωτοι και φοβισμενοι; Σε ποιον κόσμο μεγάλωσαν; Οι σημερινοί (υποτίθεται) μορφωμενοι άνθρωποι (περισσοτερο μορφωμενοι σε συγκριση με τον μεσαιωνα για παραδειγμα) πώς και συνεχιζουν να πεφτουν σε δόγματα, παρα τη μόρφωση; Μήπως η αμορφωσια και ο φοβος δεν αρκουν για να εξηγησουν το φαινομενο;
1.γ. Το "αυστηροι καθηγητες" το εννoουσα μονο απο αποψη συμπεριφορας στην ταξη. Απο τη σκοπια του οτι αποθαρρυνουν τα παιδια να κανουν "υποπτες" ερωτησεις και απλως στηριζουν το κατεστημενο, συμφωνω μαζι σου, είναι αυστηροι.
Πάμε στο βασικό. Λες οτι η καθολική αιτιοκρατια δεν εχει καταρριφθει επιστημονικά. Πώς θα μπορούσε; Αφού παντα θα υπαρχει το: δεν είμαστε ΑΚΟΜΑ σε θεση να τα υπολογιζουμε ολα. ΑΝ ομως ημασταν, τοτε θα αποδεικνυονταν. Ειναι θεμα πιστης.
ΑπάντησηΔιαγραφήΟση κακια, οση αγριοτητα, όση αδικια, οση αρρωστια και θανατος και να εμφανίζεται στον κοσμο, οσο συχνα και να εμφανιζονται ολα αυτα, ΠΟΤΕ δεν θα ειναι αρκετα για εναν θεολογο για να κλονίσει την πιστη του στην απειρη αγαθοτητα του θεου. Θα λεει μονο: δεν ειμαστε θεοι, αγνωσται οι βουλαι του κυριου, δεν ειμαστε σε θεση να ενταξουμε ολα αυτα στο θειο σχεδιο.
Οσο φαινομενα και να συναντησουμε που δεν εντασσονται στην απολυτη αιτιοκρατια, που δεν εξηγουνται με τους νομους του Νευτωνα, της θερμοδυναμικης, της κβαντομηχανικης, αν πιστευουμε στην απολυτη αιτιοκρατια θα λεμε: δεν είμαστε ΑΚΟΜΑ θεοι. Δεν γνωριζουμε τα παντα. δεν μπορουμε ΑΚΟΜΑ να ενταξουμε ολα τα φαινομενα στην αιτιοκρατια. (Ειναι αυτο που γραφεις: Και πως θα μπορούσαμε να έχουμε κάποια ένδειξη για το λάθος τής πρώτης επιλογής όταν δε μπορούμε να δούμε τόσο χαμηλά με ακρίβεια;)
Αν ομως υπαρχε ενας ανθρωπος-επιστημονας-"θεος" (ή ο δαιμονας του Laplace), που να μπορουσε σε ΜΙΑ ΜΟΝΟ ΣΤΙΓΜΗ να εποπτευσει και να μετρησει τα παντα (να φτασει τοσο χαμηλα με ακριβεια) να αποκτησει απειρη πληροφορια για οτιδηποτε συμβαινει στην πιο μικρη και μεγαλη γωνια του συμπαντος, τοτε θα μπορουσε να προβλεψει και να υπολογισει εξαντλητικα τα παντα, και στο παρελθον και στο μελλον (ετσι καταργειται και ο χρονος, γιατι δεν υπαρχει διακριση παρελθοντος και μελλοντος).
Ο,τι και αν συμβαινει εξω απο την πιστη του (του θεολογου ή του επιστημονα, διαλεξε) δεν αρκει για να την κλονισει.
Γραφεις: "Αν αποφασίσουμε να σκεφτούμε επιστημονικά, επειδή δεν έχουμε καμία ένδειξη για την αλήθεια τής δεύτερης επιλογής πρέπει να υιοθετήσουμε την πρώτη μέχρι αυτή να καταρριφθεί." Με οσα εγραψα παραπανω νομιζω οτι ειναι φανερο πώς ΔΕΝ θα καταρριφθει ποτε. Ασε που η ελλειψη ενδειξεων (που για την κβαντομηχανικη, από τη μεριά της, υπαρχουν βεβαια) για μια θεωρια δεν ισοδυναμει με την ισχυ της αλλης.
Για τον χρόνο.
ΑπάντησηΔιαγραφή1oς νόμος Νευτωνα. ΣFεξ =0 τότε v=σταθερη.
Αν η συνασταμενη (Σ) των εξωτερικων δυναμεων (Fεξ) είναι μηδεν, τοτε το σωμα διατηρει την κινητικη του κατασταση (v) (ή την ακινησια του). Νομος της αδράνειας.
2ο νόμος: Σf = ma
Η συνισταμενη των δυναμεων που ασκουνται σε ενα σωμα, ισουται με το γινομενο μάζας (m) και επιταχυνσης (a). Θεμελιωδης νομος της μηχανικης.
3ος νόμος: F12=-F21
Οι δυναμεις που ασκουνται απο την αλληλεπιδραση δυο σωματων (1 και 2) είναι παντα ισες κατα το μετρο και ατνιθετες κατα τη φορα. Ή αλλιως, για καθε δραση, υπαρχει ιση και αντιθετη αντιδραση. Νομος δράσης-αντίδρασης.
Στην εξισωση Schrodinger (βρες την στο ιντερνετ, γιατι δεν μπορω να την μεταφερω εδω), που είναι το αντιστοιχο του 2ου νομου του Νευτωνα για την κβαντομηχανικη, εχουμε κυματοσυναρτηση και οχι τροχια, όπως στην κλασσικη φυσικη.
Η εξισωση περιγραφει την εξελιξη της κυμ/σης Ψ(t0), που διδεται στην αρχικη στιγμη t0 , στην κυμ/ση Ψ(t) στον χρόνο t, όπως ακριβως οι εξισωσεις στην κλασικη μηχανικη οδηγουν απο την περιγραφη της αρχικης καταστασης μιας τροχιας σε μια οποιαδηποτε κατασταση μεσα στον χρονο.
Και στις δυο περιπτωσεις ο ΧΡΟΝΟΣ είναι αντιστρεψιμος (στου νομους του Νευτωνα δεν υπαρχει καν το t του χρονου) και ο κοσμος ντετερμινιστικος, δηλαδη μονοδρομος και μονοσημαντος.
Τι συμβαινει ομως με την θερμοδυναμικη; Την αυξησης της εντροπιας; Τα ανοικτα συστηματα; Τις δομές έκλυσεις μακραν της ισορροπιας; Την εξελιξη, την αλλαγη και την καινοτομια στη φύση; (σε ενα ντετερμινιστικο συμπαν καμια αλλαγη δεν θα μπορουσε να γινει και τιποτα καινουριο δεν θα εμφανιζονταν, απο τη στιγμη που δεν υπαρχει χρονος).
Τέλος, για την "επ΄ άπειρον διχοτόμηση". Στα μαθηματικα μπορει να υπαρχει, αλλα απλως δοκιμασε στην πραγματικοτητα να βαλεις μια χελωνα να τρεχει στον διαδρομο του σπιτιου σου και εσυ, ως αλλος Αχιλλεας, προσπαθησε να την περασεις! Προκληση.. (ακουγεται παιδιαστικο αυτο, αλλα ..;)
ΑπάντησηΔιαγραφήΓιατι αραγε λεγεται παραδοξο του Ζήνωνα; Τι το κανει παραδοξο;
Για την διαρκεια και την κινηση δες αν θες:
Το βιβλιο του Popper: Το ανοικτο συμπαν.
Το δοκίμιο του Bergson: "Το δυνατο και το πραγματικο", καθως και το βιβλιο του: Υλη και μνήμη.
Ακομα και ο Επικουρος στον Μενοικέα μιλαει για την αναγκη και την κινηση κατα παρεγκλιση, σε αντιπαραθεση με την ατομικη θεωρια του Δημοκριτου.
Το βιβλιο του Ilia Prigogine : Το τέλος της βεβαιότητας (Αυτο θα είναι νομιζω αποκαλυπτικο).
Στον Αριστοτελη, στα "Φυσικα", δες για την εννοια του συνεχους.
Στο The new elements of mathematics ,ο Pierce μιλαει για το continuum του Cantor (και το θεώρημα του Καντορ).
.
.
.
.
Υπερδιπλα σεντόνια ήταν αυτά!!
Καλά με έπεισες. Θα φτιάξω καφέ πάλι. Η πλάκα είναι πως το σπίτι σου το αποκαλείς Levity Pen... Κι εγώ χωρίς καφέ στα λόγια σου δεν απαντώ...
ΑπάντησηΔιαγραφή1α. Όχι. Έχεις απόλυτο δίκιο. Επαρκείς δεν ήταν οι συνθήκες. Το missing link βρίσκεται κάπου στη διαπίστωση της εξουσίας τής Ρώμης πως μια τέτοια πίστη σαν τη χριστιανική θα έκανε πολύ πιο εύκολη τη διακυβέρνηση τής αυτοκρατορίας. Γιατί θα σκότωνε τους περισσότερους εσωτερικούς εχθρούς πριν γεννηθούν. Μανούλες οι Ρωμαίοι στη διακυβέρνηση. Μια χαρά τα είχαν πάει για αιώνες. Αλλά να που κάποια στιγμή τα πράγματα αλλάζουν. Το κόλπο γκρόσο τής εξουσίας, αυτό που θα την εδραίωνε για πάντα, έφερε μεσαίωνα. Γιατί πλέον ο ξιπασμός της ήταν τόσος που το μόνο που την ενδιέφερε ήταν η ισχύς και τίποτε άλλο. Ποιος πολιτισμός και επιστήμες τώρα; Ποιος άνθρωπος; Ισχύς. Εξουσία. Έλεγχος. Και λαός βελάζων να φιλάει το χέρι του ποιμένα. Το σκύψιμο τής κεφαλής ολοκληρώθηκε. Όχι εύκολα. Όχι χωρίς αίμα. Αλλά όταν φτάνουν να σε σκοτώνουν επειδή δεν πιστεύεις τους παραλογισμούς, ίσως κάποια στιγμή πεις δημόσια πως τους πιστεύεις, προκειμένου να κερδίσεις χρόνο. Πέρασαν χίλια χρόνια βέβαια, αλλά έτσι είναι. Δε γνώριζαν τότε το "καλύτερα μιας ώρας..." Ακόμη και στην Ελλάδα, άοπλοι πια, είχαν αφεθεί στη μοίρα τους...
ΑπάντησηΔιαγραφήΓια τα περί αποδείξεων, συμφωνώ απόλυτα. Είναι θέμα πίστης. Και αυτό με ενοχλεί στην πίστη των κβαντομηχανικών στο τυχαίο. Θέλει πίστη για να θεωρήσεις πως έτσι είναι. Αλλά όχι απλά το θεωρούν. Σε βεβαιώνουν. Είναι σίγουροι. Και παραπλανούν. Όπως παραπλανούν και οι καταρρίψεις των απειροστικών παραδόξων με τη χρήση απειροστικού λογισμού. Μπορεί να μη ξέρουν ότι αυτό στ' αλήθεια κάνουν αλλά παραπλανούν.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣε όσα λες στο δεύτερο σχόλιο συμφωνώ απόλυτα. Εκτός από κάτι. Κάπου είδα πως έχουν ξεκινήσει προσπάθειες να δουν χαμηλότερα με ακρίβεια. Τώρα πως αυτό θα ήταν εφικτό όταν είναι δεδομένο πως ότι κι αν στείλεις εκεί κάτω έχει τη δυνατότητα να αλλάξει την κινητική κατάσταση των όσων ανιχνεύεις δεν ξέρω. Αλλά κάπου το είδα. Ίσως βρούμε κι εκεί έμμεσους τρόπους. Τότε, εδώ θα είμαστε να δούμε. Αλλά πραγματικά πιστεύω πως αν κάποιος είναι σε θέση να αποδείξει την καθολική αιτιοκρατία, θα τον θάψουν πριν το δακτυλάκι κινήσει. Γιατί αυτό θα σκότωνε όλους τους τιμωρούς θεούς μαζί. Και πρέπει να αποφασίσουν. Ή θα απελευθερώσουν τα πρόβατα πριν επιτεθούν στους ποιμένες, ή θα κρατήσουν τους θεούς τους με νύχια δόντια και ψέματα.
Κάπου παρακάτω κάνεις λόγο για το ποια θεωρία είναι θεμιτό να είναι αποδεκτή. Η απάντηση είναι αυτή που εξηγεί καλύτερα τα όσα παρατηρούμε. Θα επανέλθω λίγο γιατί ίσως δεν τα έχω πει καλά. Το άπειρο και η πίστη σε αυτό θυμίζει αυτά που λες πως λένε οι ιερείς τής πίστης για τα περί βουλής των θεών κτλ. Το ίδιο κάνουν και οι επιστήμονες. Και μάλιστα προκλητικά. Συγνώμη αν επαναληφθώ, αλλά τα παρακάτω είναι ο καλύτερος τρόπος να πω τι εννοώ.
Οπότε θέλω να σε παρακαλέσω όταν έχεις χρόνο να δεις κάποιες μαζεμένες ανησυχίες περί απείρου εδώ http://thorivox.blogspot.com/2008/11/blog-post_360.html
Θα δείς τον Emil Borel ως ιερέα του απείρου να μιλάει γι αυτό χωρίς να έχει κατανοήσει ούτε τη μαθηματική του σημασία. Θα δεις επίσης πως αποδεδειγμένα τίποτα δεν απειρίζεται αν δεν πιστέψουμε στον απειρισμό. Και ρωτάω ξανά. Η επ' άπειρον διχοτόμηση, μπορεί να οδηγεί σε τραγελαφικές καταρρίψεις των παραδόξων του Ζήνωνα, ενώ κάπου στους υπερεπιστήμονες του περασμένου αιώνα, υπάρχει κάποιος Plank που μίλησε για ΕΛΑΧΙΣΤΟ ΜΗΚΟΣ, το μήκος Plank. Αν σκεφτούμε λίγο την πιθανότητα να έχει δίκιο, τα παράδοξα καταρρίπτονται αυτόματα από τη μη δυνατότητα τής επ' άπειρον διχοτόμησης. Για σκέψου το λίγο. Ένας κβαντισμένος χώρος ορίζει την ταχύτητα ως τόσα pixel (απλοϊκά μιλώντας) στην μονάδα του χρόνου. Οπότε, κάποια στιγμή δεν είναι δυνατή η διχοτόμηση (όταν κατέβεις στο μήκος plank) οπότε πολύ απλά προσπερνάς. Και ξαναγυρνάω σε αυτό που λέγαμε. Ποια θεωρία πρέπει να είναι τοποχρονικά αποδεκτή; Αυτή που μέχρι τώρα στηρίζεται καλύτερα. Όμως όλες οι φιλοσοφικές προεκτάσεις των κβαντομηχανικών θεωρήσεων είναι ακριβώς το αντίθετο. Στηρίζουν όσα λένε τόσο καλά όσο οι ιερείς των θρησκειών. Δι' αποκαλύψεως και με ψέματα.
Για την εξίσωση του γλωσσοδέτη, γνωρίζω. Είναι πραγματικά υπέροχη. Εκεί που σταμάτησε η δυνατότητα να έχουμε ακρίβεια, μας έδωσε ακόμη και το περιθώριο λάθους. Μου φαίνεται απίστευτο το πως ένας άνθρωπος έκανε αυτό το πράγμα. Μετά, η γνώμη μου είναι πως πήραν τα αποφθεύγματά του οι επόμενοι και τα βίασαν. Βέβαια αυτός ο τύπος έχει και εκείνο το περιβόητο νοητικό πείραμα που πάλι εκθειάζει τον ξιπασμένο ανθρώπινο εγωισμό. Αν δε γνωρίζουμε (ΑΝ ΔΕ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ!) τι συνέβη στη γάτα, τότε αυτή είναι ΚΑΙ νεκρή ΚΑΙ ζωντανή. Ε όχι. ΌΧΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΟΧΙ. Είναι 'Η νεκρή 'Η ζωντανή. Απλώς δεν γνωρίζουμε. Δεν είναι όμως και τα δύο.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣτο τέλος δεν καταλαβαίνω τι εννοείς. Ίσως δεν έχω τα δεδομένα. Ο χρόνος όμως δηλώνει την ευκολία αλλαγής. Την κίνηση. Η άρνηση τής τέταρτης διάστασης, δε σημαίνει ακινησία, και μή αλλαγή. Τη στιγμή που η κίνηση εκκίνησε το χρόνο, τη στιγμή που όταν κάτι απέχει απόσταση x απέχει ταυτόχρονα και χρόνο t μου λέει πως η απόσταση και ο χρόνος είναι ακριβώς το ίδιο πράγμα. Απλώς ο χρόνος μας βοηθά να διαπιστώσουμε την ευκολία αλλαγής των αποστάσεων. Γιατί να τα θεωρούμε χωριστά; Στην αντίληψή μας για την κίνηση βοηθά ο χρόνος και νομίζω πως είναι απλά ιδεατός. Δε μπορεί να υπάρχει γιατί αν υπήρχε θα έπρεπε να είναι... άπειρος. Τώρα τι σου λέω... και ποιος είμαι για να τα λέω... Τέλος πάντων.
Με την πρώτη ευκαιρία θα ξεκοκκαλιάσω όλες τις προτάσεις του τελευταίου σχολίου και θα είμαι εδώ για περισσότερες αντιλογίες... Ελπίζω να έχεις κι άλλο ψηφιακό σάλιο και να μη σε κούρασα ήδη, γιατί περίεργα ανοιχτόμυαλος μου φαίνεσαι... Σ' άφηναν να κάνεις ερωτήσεις οι δάσκαλοί σου;
Για την αρχαία Ρώμη: Δεν ξερω αν ειναι το missing link. Υπήρχαν κοινωνίες και πολύ παλιότερα (Αιγυπτιοι, Κινεζοι, Σουμεριοι) αλλα και εντελώς αλλού γεωγραφικά (Ινκας, Αζτεκοι), δηλαδη χωρίς καμία επαφή με τους Ρωμαίους.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑυτό που κατά περίεργο και αξιοθαύμαστο τρόπο ίσχυσε σε όλες τις περιπτώσεις, είναι μια προσπαθεια της εκαστοτε κατεστημενης εξουσιας, να παρουσιασει τον εαυτο της ως υπερανω ολων, ως κατι που ερχεται έξω ή πανω απο την κοινωνια (και έτσι να μην δεχεται κριτικη εκ των εσω). Ειναι , ας πούμε, μια ανθρωπολογική ανάγκη, ανεξαρτητα απο τον φόβο και την αμορφωσιά. Για να επιβιωσεις εσυ ως μοναδα, ως μέλος ομάδας ή ως κοινωνια στο συνολο, πρεπει να αποκτησεις ταυτοτητα (δηλαδή νόημα). Ειτε θα ακολουθησεις τους αλλους (την κατεστημενη αντιληψη και κοσμοθεωρια δηλαδη), είτε θα προχωρησεις μονος σου σε αναφορα προς τους αλλους (οι αλλοι δεν παρακαμπτονται ποτε), με το να κριτικαρεις το κατεστημενο και να χτίζεις κατι διαφορετικο.
Χωρις ταυτοτητα δεν γινεται. Και σε όλες τις κοινωνιες (ισως με μια μονο εξαιρεση, την αρχαια ελληνικη δημοκρατια των 30-50 χρόνων) η εξουσια για να εχει πιθανοτητες επιβιωσης πρεπει αργα ή γρηγορα να παρουσιασει τον εαυτο της ως κατι εξωτερικο, "αντικειμενικο",υπεράνω της αυθαιρεσιας και της σχετικοτητας (χαρακτηριστικα του δογματος δηλαδη). Να παρουσιασει δηλαδη την δικη της (υποκειμενικη) αποφαση ως "συμφωνια" με κατι αντικειμενικο (το λογο του Θεου, τη Φυση, τον Ανθρωπο, την Ιστορια, τις επιταγες του Ορθόυ Λογου -πάντα όλα γραμμενα με κεφαλαιο γράμμα ;-) ) και τα δικα της συμφεροντα, ως συμφεροντα όλων. Οποτε, ναι, μπορει να βασιζεται και στην αμορφωσια και τον φόβο. Δεν έχει να κανει μονο με τους Ρωμαιους όμως.
για τα περι αποδειξεων: Ειναι θεμα πιστης και απο τις δυο πλευρες όμως.
ΑπάντησηΔιαγραφήΤώρα, αν καποιος φτασει να αποδειξει την καθολικη αιτιοκρατια, τοτε προφανως η ηθικη, η πολιτικη, η θρησκεια θα πεθανουν (ολες βασιζονται λιγο ή πολυ σε καποιο βαθμο ελευθερης βουλησης, αλλιως δεν θα ειχε νοημα η τιμωρια και η ευθύνη, που υπαρχει σε όλες). Αλλά, θα πεθανουν με τη μορφη που τις ξερουμε και θα αποκτησουν καποια άλλη; Ή θα πεθανουν ολοκληρωτικα; Προφανως θα αλλαξει και η κοινωνια ή θα διαλυθει ολοκληρωτικα.
Τέλος, για τον χρόνο και τη διαρκεια δες μονο ενα βιβλιο: Το τελος της βεβαιοτητας, του ilia prigogine. εκει γινεται προσπαθεια συνδιασμου κλασικη φυσικης, κβαντ/κης και θερμοδυναμικης, μα ταυτοχρονη προσπαθεια ξεπερασματος των αδυναμιων τους (π.χ. του τεραστιου ρολου που δινει η κβαντ/ικη στο υποκειμενο-παρατηρητη).
Ναι, όντως δεν είναι θέμα Ρώμης μόνο. Η δύση όμως είναι ρωμαϊκή ευθύνη και γι αυτό επικεντρώθηκα εκεί. Ξέρεις η αναφορά σου στη δημοκρατία των 30-50 χρόνων είναι μεγάλη κουβέντα. Ποια ήταν η δύναμή της; Έχει σημασία. Ο δήμος κυβερνούσε ήλεγχε και ελεγχόταν αλλά ήταν πραγματικά μορφωμένος. Και δεν πίστευε πως γνωρίζει τα πάντα. Άφηνε όσους ήξεραν ένα θέμα να το κινούν αυτοί... Μεγάλη υπόθεση. Τότε μορφώνονταν ακόμη και οι δούλοι. Οι σημερινοί δούλοι όμως, δηλαδή η κατώτερες τάξεις, παίρνουν μόνο εγκυκλοπαιδική μόρφωση την οποία παπαγαλίζουν διαιωνίζοντας τα κακώς κείμενα. Σύντομα θα δω όλα όσα προτείνεις. Γιατί αν και δεν έχω κόλλημα με το ποιος προτείνει κάτι, ποιος επισημαίνει κάτι, αφού σημασία έχει τί λέει κι όχι το ποιος είναι, από την άλλη έχω μια σιγουριά για την ποιότητα της βιβλιογραφίας σου κρίνοντας από τα λεγόμενά σου...
ΑπάντησηΔιαγραφήη δύναμή της ε; Δεν ξερω αν ηταν η μορφωση. Ισως περισσοτερο η διαμορφωση σε ενα τροπο σκεψης και ζωής. Παντως η διαφορα της ήταν σίγουρα οτι δεν εψαχνε ενα αρχιμηδειο σημειο εξω απο την ιδια (ο θεος, ο λογος ,η ιστορια κλπ). Ανελαβε την ευθυνη της ελευθεριας της (αυτο-οργανωση που ελεγε και ο Καστοριαδης) και φυσικα η ελευθερια δεν ειναι καθολου ευκολη υποθεση, ουτε και μαγικη συνταγη (γι αυτο και παρήκμασε).
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαθε ζωντανος οργανισμος, ζωντανη κοινωνία, ζωντανη ιδέα κ.λ.π. κανει τον κύκλο του. Δεν υπαρχει ευθυγραμμη πορεια, αεναη αναπτυξη και προοδος, μαγικη συνταγη επιτυχιας και happy end της ιστοριας στην αγκαλια του θεου ή της αταξικης κοινωνιας (αυτη την εχσατολογικη αντιληψη του κοσμου και της ευθυγραμμης πορείας της ιστοριας μας την κληροδοτησε ο Χριστιανισμος και επειτα περασε, εκκοσμικευμενη, στον μαρξισμο, τον σοσιαλισμο, τον φιλελευθερισμο. 2000 χρονια χριστιανισμου δεν τελειωνουν τοσο ευκολα βλεπεις..) Αλλα αυτα είναι μια αλλη μεγαλη ιστορια...
Και ξανα για τη μόρφωση: ολοι εκεινοι οι δουλοι, οι φτωχοι εργαζομενοι, οι χωρικοι με τις τσουγκρανες, αγραμματοι και αμορφωτοι ηταν. Αλλα η αντισταση και η ελευθερια ειναι υπαρξιακη αποφαση, οχι μονο θεμα μορφωσης.
Οσο για το "τι λεει κάποιος και οχι ποιος είναι".. :-)
Τι περιεργη (και απανθρωπη) σκέψη!
Ευχαριστω για τα σχόλια στο Levity.
ΑπάντησηΔιαγραφήΣου απαντησα..
Καλη συνεχεια!
Υπαρξιακή απόφαση η απόφαση για ελευθερία λοιπόν. Πόσο βαθιά στους μεγαλύτερους φόβους τού σύγχρονου πολίτη-δούλου την έχουν κρύψει, ώστε ούτε καν φτάνει να ανακαλύψει τη σκλαβιά του;
ΑπάντησηΔιαγραφήΑπάνθρωπη σκέψη; Το αντίθετο θα 'λεγα. Γιατί πολλές φορές ακυρώνονται βαρυσήμαντες σκέψεις επειδή έχουμε μάθει πως πριν τις ακούσουμε και τις επεξεργαστούμε, θα πρέπει να γνωρίσουμε την αξιοπιστία τού μάρτυρα. Είναι κλασική συμπεριφορά προπαγανδιστών συζητήσεων. Αν περίμενα πρώτα να σε γνωρίσω και μετά να σε ακούσω δε θα συζητούσαμε ποτέ...
Τα αυτοαναφορικά συνολα περιέχουν παραδοξα (παραδοξο Ρασελ κλπ) λογική ερμηνεία (μαθηματική).
ΑπάντησηΔιαγραφήΤοποθετηθειτε όπως νομιζετε για το απειρο, εμένα μου αρκει το Συμπαν.
Κι αν η ερωτηση είναι αν το συμπαν έχει δημιουργο;
Η απάντηση μου(προς ώρας- χωρις επαναπροσδιορισμό που πας;):
Το συμπαν δεν έχει, το συμπαν είναι δημιουργος και καθε τι μέσα του είναι δημιουργος.
Η μαθηματική λογικη απεδειξε πως δεν αποδεικνύονται τα πάντα.
Τα μόνα που έχουν σημασία στη ζωη είναι αυτά για τα οποια δεν μπορείς να μιλησεις λογικά. Η λογική είναι μέσο, εργαλειο απαραιτητο αλλα δεν αρκει. Με αυτην την εννοια ο ‘απολυτος ορθολογισμος’ του Διαφωτισμου είναι η βάση που προδιδει τον «δυτικο πολιτισμο»(;) και τον Ανθρωπισμο.
Προς ώρας, ως απολύτως ημιμαθής, μια πανανθρώπινη αλήθεια έχω εντοπίσει.
Ο ανθρωπος είναι κοινωνικο ον, (ζώο, κομμάτι της φύσης και του συμπαντος) Παρακαλώ βοηθηστε με να προσθέσω κι άλλες.
Η μονή λύση για να βγεις από δίπολο είναι η τριτη λύση. Στη γκάμα του από ασπρο έως μαύρο, συχνά η λύση, η σωστή(=σώζει) απάντηση είναι το κόκκινο (τουτέστιν αν δε σου βγαίνει ξεκόλλα)
Τη λύση για τον κυκλο της βίας, τουλάχιστον η Αθηνα στην Ορέστεια τη δίνει βγαίνοντας από τον κύκλο.
Εμείς εδω και τωρα τι κάνουμε; Τι χρειάζεται να κάνουμε;
Χρεία σοφη λεξη, σωστο επισης (do the right thing, σουπερ ταινία και νοημα)
Ας βρουμε τι χρειάζεται για να σωθούμε. Τι θα μας σωσει, ποιοι, πότε και πως μηπως είναι απαντημένο και δεν το βλέπουμε;
Μήπως μαζι μπορούμς να το δούμε; Αμεσα; Τώρα;
Πιστευω πως ναι, με τις παραπάνω προυποθέσεις.
Υγ. Αλλα θετικα είναι, ίσως, συζητισιμα. Μια σίγουρη αξία της πίστης, της όποιας πίστης, είναι η Ελπίδα, Δύναμη, Υπέρβαση, Αλτρουισμός κλπ ποιός υποστηρίζει οτι όπου υπάρουν θετικα δεν υπάρχουν αρνητικά και τουμπαλιν; Χωρίς τα θετικά της πίστης χαθηκαμε αυτανδροι όλοι.